کلبه

بهار می آید؟

2011-03-16T19:27:00.003+03:30

سال 89 را در دفتر خاطرات ننوشته ام خط می زنم خط های سیاه، آنقدر که انبوه خاطرات دوست نداشتی را لابلای این خطوط در هم تنیده محو کنم اما ... نمی شود. نه اینکه خسته باشم و ملول نه اینکه سرخورده و نا امید که حالا دیگر با هر چنگ و دندانی هم که بوده جور دیگری زیستن را در روزگاری نه چندان خوش آموخته ام اما نمی توانم لابه لای یادداشت های گاه و بیگاه به خوشی های نداشته تظاهر کنم.
من سال 89 را در همان دفتر خاطرات ننوشته که از بیم چشمان نامحرم برکاغذ نمی آید و در دل می پوسد به نام " سال بد" ثبت می کنم. سالی که حرف هایم در دل ماند و پایم به تحریریه ای باز نشد، خاطرات خوش کیمیا بود و روزهای تلخ بسیارو خبرهای بد لحظه به لحظه، دوستان گروهی در بند و گروهی در غربت و گروهی در حسرت ؛ خفقان در اوج و قلم ها در حلق و روزنامه نگاران خانه به دوش ...
حالا که بهار دیگری در راه است، آرزو می کنم زمستان ما روزنامه نگاران هم به سر آید،بهار بیاید ... هرچند که فکر می کنم همچنان ما را مشق صبوری باید تا این روزها به سر آید.

فرار

2010-10-21T00:08:00.001+03:30

دلم یک پاییز تمام عیار می خواهد با برگ های زرد و نارنجی و آسمانی که ابر بارانش گرفته باشد . این روزها از زندگی فرار می کنم ، از لحظه لحظه هایش که سخت و سنگین و سرگردان می گذرد... از این آدمی که گویی هیچ شبیه من نیست ...

برای زهرا

2010-08-11T21:39:00.004+04:30

تلخ بود رفتنت رفیق، برای اینکه بدانی چقدر تلخ همین بس که بگویمت بغضی که از صبح در گلو نگاه داشته بودم چند دقیقه ای پیش سیلابی شد.به خانه که رسیدم جای خالی ات و یاد نبودنت سخت بود، با خودم می گفتم " دق می کنم آخر..." حالا نگاهم مانده روی خاطرات خوبمان در این خانه ، آن حرف های ناب و شعرخواندن ها و داستان های تو و آن دلتنگی ها و دغدغه ها و آرزوهای من .
کاش بزرگ نشده بودیم زهرا. این ها دردهای بزرگسالی است وگرنه در هفت سالگی چه می فهمیدیم از این دردهای ناگزیر، از آوار تنهایی؟ از داغی که مهاجرت بر دل می گذارد.

حالا درست وسط آن روز جهنمی ام ، خداحافظی دیگر گفتن ، بدرودی را با بغض سرکش ناتمام گذاشتن و گیج زدن در دنیای خاطرات گذشته و هی تکرار این زمزمه با خود که " زندگی است و همین رنج ها، ببین و بگذر". حالا تو در راهی با چمدان هایی در پی ات، آرزوهایت را گذاشتی در بقچه ای زیر بغل، بار دلتنگی هایت بر دوش و نی نی چشمانت پر از دردهای ناگفته ... آه ... می دانم نگو که چقدر سخت است ، می دانم.

گفتی نیا به بدرقه ام پای طیاره ، گفتی طاقت دیدنم را لحظه رفتن نداری ... نمی آیم رفیق، می ترسم این اشک های بی آبرو دم رفتن دلت را بلرزانند و درد اندوه بپاشند در نگاه بارانی ات... همین جا نشسته ام بی قرار دوری ات، در هجوم خاطره ها... حالا این منم و زمزمه این غزلی که گفته بودی در سال های دور و حالا تو دور می شوی ... دور....

چقدر جای تو خالی ، چقدر تنها : من

چقدر گم شده در خالی نفس ها : من

در این مبارزه ی سخت و خوب و تکراری

چقدر خسته ترین قهرمان دنیا : من

و پیش پای تو : این استوارترین آدم

دوباره می شکنم انجماد خود را من

زندگی خالی نیست

2010-06-13T23:18:00.001+04:30

زندگی که سخت می شود، به سنگلاخ و سربالایی که می رسد، دردها که زیاد می شوند و خوشی ها اندک هر کسی با یک نگاهی راه را انتخاب می کند ، برخی می گریزند از خود و از همه چیز، گاهی حتی از زندگی، بعضی پای سربالایی ها می مانند و به قله های دیگر نمی رسند ، برخی به راهی نو فکر می کنند و زندگی شان را رنگی دیگر می زنند و آدمی دیگر از پس این زندگی نو زاده می شود بی شباهت به آنچه بود.

اما گروه دیگری هم هستند که سربالایی های زندگی را تاب می آورند هرچند خسته و زخم خورده از سنگلاخ ها و ناهمواری ها اما می روند. این روزها شاید زندگی به مسیر ناهموار و شاید کوهستانی خشک و بدمنظره تبدیل شده باشد و زخم هایی کاری روح را نشانه رفته اما من آدم هایی را تحسین می کنم که در کوران حادثه ها به دور از احساسات آنی و زودگذر با یک طمانیه و آرامش مثال زندنی اگرچه کندتر اما پیوسته سربالایی های زندگی را تاب می آورند.

نمی دانم شاید این از خوش بینی مفرط من است اما فکر می کنم آنچه آدمی را به معنایی که من دوست دارم - یعنی انسان پویای متفکر اسیر روزمرگی ها نشده - زنده نگاه می دارد انگیزه ها و نگاه شخصی او به زندگی است ، حالا فرقی نمی کند کجای دنیا ، همین اهداف شخصی ، همین انگیزه هاست که گروهی را از کوران حوادث و تنگناها عبور می دهد و نبود آنهاست که گروهی را در اوج شرایطی که حتی مطلوب هم به نظر می رسد، می میراند و از آن ها کالبدی می ماند و بس ...بازهم فرقی نمی کند که کجا ... چه در قلب حوادث و روزهای سخت و لحظه های پردرد ،چه جایی دورتر .
برای انسان دردمند ، برای انسان فهیم ، برای انسانی که دغدغه دارد زندگی پر از این روزهای سخت است و من فکر می کنم چنین انسانی هر کجا باشد ، این دردها هم از پی اش می روند، حالا شاید از جنس دیگری، با رنگ و بویی متفاوت .

می خواهم بگویم در کوران حوادث ، در سربالایی های سخت و نفس گیر در شوره زار یاس و روزهای کشدار هم ،زندگی جاری هست و چه خوب است که آدمی جزو گروه سوم باشد که در ناملایمات صبور و در آسانی ها سپاسگزارند...من می گویم در همین سنگلاخ سخت ، راه زندگی هنوز باز است و به قول سهراب زندگی خالی نیست ...

درست است که من همیشه از نگاه نادرست و طعنه تاریک ترسیده ام

درست است که زیر بوته باد سر بر خشت خالی نهاده ام

درست است که طاقت تشنگی در من نیست

اما با این همه گمان مبر که در برودت این بادها خواهم برید...

به خاطر تو بود

2010-05-24T21:13:00.000+04:30

هنوز دارم فکر می کنم که چه حرف نا گفته ای پشت آن چشم های خندان و نگاه مواج باقی ماند؟

حرفی بود که باید می زدم نه به خاطر من به خاطر او که یکی از خوب ترین آدم هاست و از آن ساعت تلخ تا به الان از خودم می پرسم یعنی رنجید؟ یعنی نباید می گفتم ؟

اما او چه می داند که یک زن به جرم زن بودن و به جرم تنها بودن چه رنج هایی که نمی کشد... نه او نمی داند...

بقایی: برنامه های بی بی فارسی را در دولت دیدم

2010-05-22T16:07:00.004+04:30

نخستین شماره ماهنامه تحلیلی ، آموزشی و اطلاع رسانی «مدیریت ارتباطات» منتشر شد. تیتر اول این مجله تخصصی گزارشی از یک روز کاری حمید بقایی ، معاون محمود احمدی نژاد و رییس سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری است. گزارشی که من نوشتم. بقایی در این گزارش – گفت و گو تاکید کرده او با رسانه ها و خبرنگاران مشکلی ندارد و در واقع این رسانه ها هستند که با سازمان و شخص بقایی و دولت نهم مشکل دارند و حرف هایی دیگر که شاید برای شما خواندنی باشد.

چهره اش استخوانی و لاغر است آنقدر که احساس می کنی همین لحظه است که استخوان گونه پوست صورتش را پاره کند و بیرون بزند. تند تند راه می رود آنقدر که اغلب ناگزیر می شوی پا به پایش پله ها را به دو ،سه تا یکی کنی. پرحرف نیست اما هنگام سخن گفتن واژه ها را از دایره گفتمان احمدی نژاد وام می گیرد و اگرچه نمی توان گفت به اندازه رییس دولت دهم در پاسخگویی به انتقادات اعتماد به نفسی عجیب دارد اما چون او عادت کرده است هر پرسش تند و تیزی را با پرسشی دیگر پاسخ بگوید.

حمید بقایی، را می شناسیم. مدیر در سایه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری که چهار سال اول دولت احمدی نژاد با عنوان قائم مقامی، سکان دار همه امور این سازمان بود حالا دیگر اما او از سایه به آفتاب آمده است. از همان روزی که اسفندیار رحیم مشایی به سودای معاون اولی دولت دهم سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری را این بار رسما به او سپرد.

از همان روزها رسانه های منتقد دولت که پیش از این از او با عنوان مدیر پشت پرده و دست راست مشایی و همه کاره سازمان میراث فرهنگی و گردشگری یاد می کردند این بار انتصابش در جایگاه معاون رییس جمهوری را به باد انتقاد گرفتند و از واگذاری مسوولیت خطیر مدیریت حوزه میراث فرهنگی و گردشگری به این مدیر جوان که پیشینه فعالیت های فرهنگی در رزومه اش کم رنگ بود، گلایه ها کردند.سرخط بخشی از مهمترین انتقادها به روزنامه کیهان باز می گشت که با همه وفاداری اش به دولت نهم اما در برابر این انتصاب دولتی سکوت را شکسته و زبان به تند ترین انتقادها گشود.

بقایی اما از همان نخستین روزهای حضور احمدی نژاد در دولت علی رغم همه این انتقادها تصمیم گیرنده اول و آخر سازمان میراث بوده است.سازمانی که بی تردید جنجالی و پر حاشیه ترین خبرهای دولت در پنج سال اخیر از خلال برنامه ها و رویدادهای آن بیرون زده است. از اخبار مربوط به حمل رحل های قرآن توسط زنان گرفته و تا طرح ادعای جاسوسی مارکوپولو جهانگرد و تاجر معروف ایتالیایی.

• ساعت 6 نارمک

قرارمان تنظیم شده: ساعت 6 صبح ؛ ما و تیم محافظ و معاون رییس جمهور. حرکت از یکی از خیابان های محله نارمک که حالا چند سالی است نامش همه را به یاد احمدی نژاد می اندازد. می گوییم ، یعنی خانه بقایی چند پلاک یا چند کوچه با خانه رییس جمهوری فاصله دارد؟ پرسه زدن در خانه هم محلی احمدی نژاد اما خیالی بیش نیست چرا که چند ساعتی مانده به قرار خبر می دهند که ساعت 8 صبح در سازمان مناطق آزاد به آقای رییس ملحق شویم ، می گوییم:« نیمی از جذابیت های گزارش که پرید... ای بابا کلی از صحنه های جذاب که از دست رفت» اما بقایی صبح روز بعد در حالی که چند دقیقه ای پیشتر با خط موبایل مخصوص خانواده اش مکالمه می کند، توضیح می دهد که دوست ندارد زندگی شخصی و آرامش خانواده اش با مشغله های کاری آمیخته شود. خانواده او یعنی همسرش که معلم است و سه تا پسرهایش.

دیدار یک روزه مان با رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری که البته همزمان مدیرعامل سازمان مناطق آزاد اقتصادی هم هست از ساعت 9 صبح آغاز می شود ، در دفتر ساختمانی ویلایی سازمان مناطق آزاد در خیابان جردن تهران. جایی که او سه نصفه روز از شش روز کاری هفته را برای رسیدگی به امور مناطق آزاد آنجا می گذراند. ساختمان یک بنای خوش نقشه است، شاید یکی از ساختمان های قدیمی باقی مانده از سال های دور ، پیش از انقلاب 57 ، با معماری متفاوت اگرچه به فراخ خور فعالیت های سازمانی معماری داخلی و چیدمانش تغییراتی به خود دیده است.

اتاق آقای رییس اما ساده است با تزییناتی مختصر. مسوول دفترش که از زمان حضور بقایی در سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران به گروه همکاران اسفندیار رحیم مشایی اضافه شده و پس از تغییر و تحولات سیاسی پا به پای آنها از شهرداری به دولت کوچ کرده است، این روزها بقایی را یک مدیر خوب می داند که به تشریفات و تجملات اداری علاقه مند نیست . اوست که می گوید آقای رئیس حافظه عجیبی در به خاطر سپردن چهره و نام افراد دارد و در انتصاب مدیران برای پست های سازمانی بیش از همه به این توجه می کند که چه کسی چقدر «زخم خورده تر» است و چقدر «درد کشیده» نه کسی که از هر لحاظ تامین بوده و درد مردم را نمی داند.

در فهرست تماس های هفتگی آقای رییس جدا از تماس های کاری و ملاقات تماس های دیگری هم ثبت شده ، مثلا تماس با آقای نو....، معلم پسرش برای اینکه بپرسد «درس آقازاده ما چطوره؟»

• 9/45 اتاق کار آقای رئیس

در اتاق که باز می شود با کارتابل نامه های هر روزه آقای رئیس پرتاب می شویم داخل؛ از قفسه کمد زیر میزش واکس فوری را بیرون کشیده و مشغول برق انداختن کفش هایی است کهنه همچون کت و شلوار سرمه ای رنگی که همیشه به تن می کند ، رنگ پریده ؛ این اوست : مدیر بی تکف و شاید از نگاه منتقدانش بی توجه به دیسپلین های سیاسی.

یک نوت بوک مارک دل ، دو خط تلفن همراه که می گوید یکی از آنها مختص تماس های خانوادگی است و کمی هم وسایل شخصی به اضافه مبلمان اداری ، مجموعه وسایلی است که در اتاق نسبتا بزرگ او به چشم می خورد.

روزنامه های آقای رییس همزمان با ما می رسند؛ می گویند بقایی معمولا همه روزنامه ها را می خواند با هر گرایش سیاسی اما روزنامه های اقتصادی را بیشتر اما خودش می گوید جدا از بولتن های اقتصادی و فرهنگی که دست پخت روابط عمومی های دو سازمان میراث فرهنگی و مناطق آزاد است، بیشتر خبرها را از خبرگزاری های داخلی می گیرد، می گوید به تحلیل ها بی توجه است و خروجی سایت هایی چون تابناک و عصر ایران و سایت های مشابه آن برایش جذابیتی ندارند.

- چرا جذاب نیست؟

- این سایت ها به موضوعات تک بعدی نگاه می کنند، خبر که نمی دهند ، انگیزه شفاف سازی و اطلاع رسانی ندارند.

- یعنی به اخبار آنها اعتماد ندارید؟

- بحث اعتماد نیست ، موضوع این است که این سایت ها هر چه می نویسند تحلیل است.

- خوب شاید همین برای مخاطب جذاب است. یعنی مخاطب می تواند نگاه و برداشت دیگران را هم دریافت کند ، شاید این برای یک مدیر لازم هم هست ، اینکه بداند دیگران چطور فکر می کنند ، شما اینطور فکر نمی کنید؟

- آدمی که خودش تحلیل دارد به این تحلیل ها نیاز ندارد. من خودم تحلیل دارم، این تحلیل ها که اغلب با جهت گیری های سیاسی و یا منافع شخصی نوشته می شود بعد از مدتی روی ذهن آدم اثر می گذارد ، نگاه و برداشت شخصی ام را جهت می دهد. اوایل انقلاب خاطرم هست، روزنامه زیاد بود روزنامه چریک فدایی ها ، ملی مذهبی ها و... بعد از مدتی اگر این اینها را می خواندی فکر می کردی همه مملکت به هم ریخته در حالی که اینطور نیست.الان هم یک عده می گویند چقدر وضعیت خراب است ، مردم پول ندارند اقتصاد پاشیده اما یک نفر دیگر همزمان می گوید چقدر بازار رونق دارد ، در آمد مردم بالاست و چرخ صنعت می چرخد.

- با مشکلات فیلتر شکن چه می کنید ؟

- من در این مورد مشکلی ندارم.

- یعنی تا حالا از فیلتر شکن استفاده نکردید؟

- سایت هایی که من می بینم مشکلی ندارد. گفتم که اغلب داخلی است.

- حالا کلا از فیلتر شکن استفاده کردین یا نه ؟

- قبلا گاهی برای دیدن خبری استفاده کردم.

- قبلا یعنی کی؟

- اوایلی که بی بی سی فیلتر شده بود. اما بعد آن را هم ول کردیم ، دیدم بی بی سی هم که خبر ندارد بیشتر تحلیل می زند .

- پس اطلاعات و اخبار را بیشتر از سایت های داخلی می گیرید؟

- اطلاعات را الزاما نه ، خیلی وقت ها شده اطلاعات وبلاگ یک متخصص بیشتر به کارم آمده اما در مورد اخبار همه خبرهای مهم سایت های خارجی در همین رسانه های داخلی هم هست و خبرگزاری های خودمان بهتر پوشش می دهند.

گفت و گویمان با معاون دو شغله رییس جمهوری ، اول صبحی و بعد از سلام و علیک چند دقیقه ای می افتد در دست انداز رسانه ها. مثلا اینکه می گوید برنامه های تلویزیون فارسی را گاهی در جلسات دولت دیده است.

- آقای بقایی ماهواره که ندارید؟

- نه ما ماهواره نداریم.

- هیچ وقت نداشتید ؟

- نه ما ماهواره ای نداریم که شبکه های خارجی را بگیرد، ماهواره ای داریم که فقط شبکه های داخلی را می گیرد. منطقه ما شبکه های دو و پنج سیمای ملی را نمی گیرد اما بقیه را می گیرد برای همین ماهواره گذاشتیم که همه کانال ها ایران و شبکه های استانی را روی ماهواره کا یوتلست 902 می گیرید.

- میانه شما با شبکه های فارسی زبان چطور است؟

- تا حالا ندیدم.

- یعنی ممکن است یک مدیر تا به حال یک بار هم برنامه های خبری شبکه های فارسی را ندیده باشد آن هم در کشاکش حوادث اخیر؟

- باور کنید که ندیدم. اصلا ندیدم. مثلا کدام شبکه ها منظور شماست، اسم ببرید؟

- مثلا تلویزیون فارسی بی بی سی...

- برنامه های تلویزیون فارسی بی بی سی را گاهی در جلسات دولت دیدم ولی وقت نمی گذارم براشون چون این ها ابزار جنگ روانی است ، مردم را نگران و آدم را از واقعیت دور می کند. بی بی سی می خواهد به من بگوید در تهران چه خبر است ، خودم از نزدیک می روم و می بینم. من زیاد در جامعه می گردم. با مردم ارتباط دارم همین دیروز با خانواده ام در بازار تهران بودم که برای خانواده ام خرید کنم. من از آن افرادی نیستم که بنشینم و برایم خبر بیاورند حتی اگر در سازمان بشنوم جایی خراب شده، می روم از نزدیک می بینم ؛ شنیدن کی بود مانند دیدن. من به شما می گویم که بیش از 90 درصد از گزارش ها با واقعیت متفاوت است.وقتی از نزدیک می بینید موضوع چیز دیگری است. بعد هم من هنوز با همه گرفتاری ها هفته ای یک کتاب می خونم چرا باید بنشینم پای برنامه های شبکه های فارسی زبان.

- آخرین کتابی که خواندید چی بود؟

- آخرین کتاب که خواندم (مکث می کند) بگیم واقعیتش را ؟

- بله چرا که نه؟!

- کتابی بود در باره فرقه دموکرات و اسنادی درباره اش منتشر شده است.

نقطه اوج حرف هایمان درباره رسانه ها به روزگار پر حرف و حاشیه ای می رسد که در همه این سال هایی که از روی کار آمدن محمود احمدی نژاد می گذرد ، بر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری گذشته است. بقایی با نظر منتقدانش موافق نیست ؛ آنها که می گویند او تعامل خوبی با رسانه ها ندارد و درهای سازمان میراث فرهنگی و گردشگری را به روی خبرنگاران بسته است؛ آنها که از ممنوع المصاحبه شدن کارشناسان این سازمان انتقاد می کنند و در یادداشت هایشان می نویسند: حتما پشت پرده فعالیت های این روزهای سازمان میراث خبری هست که نباید خبرنگاران بدانند ... و بقایی در واکنش به همین حرف ها و نقدها می گوید:

- چه پشت پرده ای ؟ ما که بارها گفتیم همه بیایند ، تحقیق و تفحص کنند و ببینند اینجا چه خبر است ؟

- ارتباطتون با خبرنگاران چطور است ؟

- بد نیست...

- اما خیلی هم خوب نیست ، نه ؟

- نه مشکلی نداره ، یعنی من مشکلی ندارم، خبرنگاران مشکل دارند.

- اما می گویند شما مدیران سازمان میراث را ممنوع المصاحبه کردید؟

- من مدیران را ممنوع المصاحبه کرده ام؟

- بله، به دستور شما، خبرنگاران اینطور می گویند...

- این هم از آن حرف هاست،من گفته ام کارشناسانی که از برنامه های سازمان خبر ندارند، مصاحبه نکنند. مثلا یک نفر خبر ندارد که وضعیت بودجه سازمان چطور است، می آید می گوید تا آخر سال این ساختمان را مرمت می کنیم حال آنکه هزینه مرمت آن ساختمان مثلا دو برابر بودجه ای که برای کل اداره آن شهرستان در نظر گرفته شده ، بعد هم همین خود شما خبرنگاران می آیید و می گویید که چرا مرمت نشد ؟ و خود این می شود بهانه انتشار یک سری اخباری که از اساس مبنای اطلاعاتی اش نادرست بوده ، ما گفتیم خبرنگاران نامه بنویسند ، درخواست بدهند و اطلاعات بگیرند اما بعضی خبرنگاران اساسا دنبال اطلاعات نیستند دنبال چیزها دیگری اند.

- ماجرای این جوابیه های طولانی چیست؟ واقعا لازم است برای دو خط خبر یک صفحه روزنامه جوابیه بدهید؟

- من به روابط عمومی ها گفته ام اگر فحش دادن و توهین کردند جواب بدهید و سکوت نکنید.وقتی کسی تهاجم می کند ، افترا می زند و شما سکوت می کنید، بدتر است. وقتی کسی دروغ می نویسد ، چه باید کرد؟

- به زعم شما باید جوابیه ای بلند بالا در حد 2000 کلمه به روزنامه ها داد و آنها را نصیحت کرد ...

- ببینید وقتی یک بار ، دوبار ، سه بار علیه شما دروغ بنویسند واکنشی نشان نمی دهید اما وقتی این موضوع شد کار هر روز برخی رسانه ها چی ؟ به هر حال مردم می گویند تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها ... پس ما باید از حیثیت سازمان و خودمان دفاع کنیم. سال های اول سکوت می کردیم اما الان دیگر سکوت جایز نیست.توجه داشته باشید که برخی خبرنگاران واقعا با سازمان و دولت موضع دارند مثلا گروهی که برای سایت های وابسته به نهادهای شهری کار می کنند.

- یعنی شهرداری تهران و وابسته به آقای قالیباف؟

- شما بنویسید نهاد شهری خودشان می فهمد. یک مثال می زنم ما اخبار یکی از خبرگزاری را بررسی کردیم این خبرگزاری 2000 مورد خبر مثبت درباره شهرداری منتشر کرده و حتی یک مطلب انتقادی هم نداشته بعد قیافه خبرگزاری بی طرف و منصف را هم می گیرد !

- نگفتید چرا جوابیه ها اینقدر مفصل است ؟

- بله مفصل است و این نشان می دهد دست ما پر است. اما من به شما بگویم مردم جامعه ما خیلی به این رسانه ها توجه نمی کنند. وقتی رسانه ها سر و صدا می کنند و من لبخندی می زنم ، شاکی می شوند. آنها نمی دانند در جامعه چه خبر است. این رسانه ها روی مطالبی انگشت می گذارند که خودشان دوست دارند، رسانه هایی که محدود شدند به چند تا نخبه و به مسایلی که دغدغه مردم بی توجه اند. می نویسند آی فلان دیوار ریخت ، فلان اثر تخریب شد ؛ خودشان می نویسند ، خودشان هم باور می کنند و فکر می کنند خیلی کار مهمی کردند.

- خوب اگر رسانه ها موثر نیستند پس چرا جوابیه می دهید ؟

- من که اصلا توجه ندارم به این خبرها. ما هم جوابیه را برای همان تعداد مخاطب محدود می زنیم نه برای همه مردم .

• 10/15جلسه ای در پیش است

آقای رییس دست هایش را می شوید و از پله ها به زیر زمینی که جلسه آنجا برقرار است سرازیر می شود. جلسه ای با مدیران استانی ، سازمان منطقه آزاد. رئیس در جلسه پر حرف نیست. درباره مسافران خارجی مناطق آزاد حرف هایی می زند ، تذکر هایی می دهد و ما هم در این میان تذکری می گیریم که آنچه در این جلسه می گذرد، محرمانه است و نباید یادداشت کنیم. گفت و گوها از امورات جاری می رسد به بحث انتخابات و حوادث پس از آن و آقای رئیس با انتقاد از نحوه عملکرد رسانه ها می گوید: سال 88 با همه سختی هایش گذشت . اوایل سال 88 من فکر می کردم مناطق آزاد دارند ذوب می شوند و همینطوری پیش برود باید دستانمان را ببریم بالا و بگوییم تعطیل. اما الان فضا عوض شده است. البته سال 88 مشکلاتی بود که بر گردشگری و فعالیت های اقتصادی تاثیرگذاشت فکر می کنم در سال 89 بتوانیم فضای منفی به وجود آمده را باسازی کنیم و سرمایه گذار خارجی جذب کنیم. سال 88 گذشت اما یک مزیت هم داشت و آن اینکه حق و باطل و ولایت مداری مشخص شد. من یک بار در اوج هیجانات پیش از انتخابات رفتم خیایان ولی عصر ، این آقای ... هم همراه ما بود و می ترسید. گفتم بیا بریم ببینیم چه خبر است. در همین خیابان ولی عصر هر گروهی طرفدار یک نفر بودند اما هیجان اجتماعی بی سابقه ای پدید آمده بود، روز پنجشنبه مانده به انتخابات ما یک ماشین را ندیدیم که برچسب انتخاباتی و پرچم سبز یا سه رنگ بزنند. این نشان می داد مردم با شعور بالای سیاسی می آیند جلو اما از روز شنبه حوادثی پدید آمدو همه آن شیرینی ها را تلخ کرد. واقعا حیف شد. دیدید که چه جوی ایجاد کردند که برخی از مسوولان خارجی بیرون از کشور فکر می کنند اینجا سنگر بندی شده و خانواده ها نمی توانند از خانه بیرون بیایندو بعد هم که می گوییم اینطور نیست به ما می گویند این ها را روزنامه های خودتان می گویند اگر قرار است بیگانه خوشحال شود و ما آسیب ببنیم این چه جور وطن پرستی است. اما خداوند کمک کرد آقای احمدی نژاد 25 میلیون رای آورد، این رای بی سابقه. سال 75 از آقای حجاریان پرسیدم آقای خاتمی کاندیدا شده رای می آورد ، گفت رای هم نیاورد مهم نیست همین مهمه که ما اعلام حضور کردیم. بعد ایشان رای آورد و خود این ها ذوق زده شده بودند و نمی دانستند باید چه کار کنند مثل آدمی که سال ها بچه دار نمی شه و یک باره صاحب سه فرزند شده ،در حالی همه چیز آرام است ، آرام هم بود ، الان هم مردم دارند زندگی می کنند ، دل خوش دارند از 22 بهمن شروع کردن به خرید شب عید ، کی گفته مملکت به هم ریخته است ؟ خودشان می گویند و خودشان هم تایید می کنند ، خود گویی و خود خندی عجب مرد هنرمندی !

جلسه ادامه دارد که آقای رییس بلند می شود ، پله ها با همان سرعتی که پایین آمده بالا می رود. یک بار دیگر دست هایش را می شوید. چند دقیقه ای پای نامه ها و چک هایی که پشت سر هم در کارتابلش ردیف شده اند ، امضاهای یک شکل می اندازد و با همان قدم های تند روانه می شود به سوی هتل المپیک ، جایی که همایش گردشگری درمانی چند ساعتی است آنجا آغاز به کار کرده است.

• در کنارخانم وزیر

آقای رییس در تمام طول مسیر از ساختمان مناطق آزاد در شمال تا هتل المپیک در غرب تهران روزنامه می خواند : جام جم. تیم محافظش دو نفرند که او را بی حاشیه و بی صدا در میان خیابان های پر ترافیک تهران جا به جا می کنند بدون تشریفات اضافه البته شاید چون برای رسیدن عجله ای ندارد و شاید هم چون خبرنگاری در این نزدیکی او را می پاید.

به هتل المپیک که می رسیم آقای رییس برای سومین بار دست هایش را می شوید و زمانی وارد سالن همایش می شود که نخستین وزیر زن جمهوری اسلامی یعنی وحیده دستجردی در حال سخنرانی است و حین نشستن و گوش دادن به صحبت های خانم وزیر روی کاغذهای یادداشت کوچکی چند خطی می نویسد انگار محور صحبت هایش را سازماندهی می کند. نوبت به او که می رسد سخنرانی را بی هیچ متن از پیش نوشته ای آغاز می کند با همان ادبیات شبیه به رییس دولت دهم. از مزیت های درمانی که در ایران وجود دارد و تنگناهای موجود در کشورهای همسایه می گوید ، عراق ، افغانستان و پاکستان و نتیجه می گیرد که ایران برای ارائه خدمات درمانی به همسایگان و البته به گفته او مردمان دیگر شهرهای کشور ظرفیت های فوق العاده ای دارد.

حضور بقایی در همایش گردشگری درمانی با اتمام سخنان رییس سازمان حفاظ محیط زیست و غرس نهالی در حاشیه یکی از باغچه های هتل المپیک پایان می گیرد و او پس یک مصاحبه تلویزیونی و تکرار بخشی از حرف هایی که در سالن زده همراه با همان دو محافظش سوار بر خودروی پژوی جی ال ایکس راهی سازمان دیگری می شود ، عده ای در ساختمان آجری و سنتی میراث فرهنگی و گردشگری در انتظار او نشسته اند .

• مصاحبه به وقت ساعت 14

به سازمان که می رسد برای چهارمین بار دست هایش را می شوید. ناهار را به تنهایی می خورد به دور از فلاش دوربین عکاسی و چند دقیقه بعد تر از مقابل دوربین فیلمبرداری شبکه چهار نشسته و البته پیش از آن دست هایش را برای پنجمین بار شسته است. اینجا برای اولین بار به مدیر روابط عمومی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری معرفی می شویم. او که خبر ندارد از برنامه امروزه آقای رئیس سوال پیچمان می کند که اینجا چه می کنیم قرار است از سابقه کاری اش در حوزه فرهنگی و برنامه های امروز و آینده سازمان میراث فرهنگی و گردشگری بگوید. درباره اولین مورد به سال های حضورش در رادیو و نیز طراحی و اداره سایت های فرهنگی در زمان حضور در سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران اشاره می کند هر دو جایی که سایه به سایه همراه مشایی بوده است.

آقای رییس اما سخن گفتن درباره برنامه های آینده را مانند رییس جمهوری با انتقاد از نحوه مدیریت ، مدیران گذشته آغاز می کند ؛ اینکه آنها به میراث فرهنگی نگاه کالبدی داشته و روح زندگی را در میراث فرهنگی و بناهای تاریخی کشته اند و حالا او این نگاه را ندارد. می گوید می خواهد به میراث فرهنگی جامعیت بدهد و همزمان به اقوام ، گویش ، آداب و رسوم و میراث معنوی به یک اندازه توجه کند. مصاحبه تلویزیونی شبکه چهار با آقای رییس یک مصاحبه خطی نیست ، مصاحبه ای است چالشی که من با خودم فکر می کنم بیش از نیمی از پرسش ها و پاسخ ها برای پخش در سیما مشمول قانون بازنگری و تعدیل می شوند با این همه آقای رییس در برابر سوال های تند و انتقادهای تیز خونسرد می ماند گویی این شیوه ای است که احمدی نژاد به همه مدیران دولتش آموخته و برای هر پرسشی از این دست پاسخی در آستین دارد. یک ساعت بعد وقت مصاحبه رو به اتمام است و آقای مدیر اتاق مصاحبه را به سمت دفترش ترک می کند و برای ششمین بار دست هایش را می شوید.

چند دقیقه ای به ساعت چهار مانده که آقای رییس راهی خیابان پاستور می شود و پشت درهای ریاست جمهوری جایی که قرار است او چند ساعتی با نمایندگان دولت به مشکلات ایران و جهان رسیدگی کند ، متوقف می شویم. در ساختمان پاستور که دیگر نمی شود سایه به سایه آقای رییس رفت. آقای رئیس دستی به گونه استخوانی اش می کشد و با همان نگاهی که از عمق حدقه چشمانش بیرون می زند، می گوید: فردا می رویم مسجد خارک ، حتما بیایید.

ما می رویم و فردا روز دیگری است.

در نکوهش خودمان

2010-05-13T10:34:00.000+04:30

تنگ نظری و انتقاد ناپذیری از ویژگی های جامعه روزنامه نگار در ایران است. من کمتر روزنامه نگاری را دیدم در برابر تعریف و تمجید از کار روزنامه نگار دیگری در مقام موافقت در آید و بگوید :« بله آدم توانایی است...» بر عکس اگر در جمعی باشید و از کار و تلاش و موفقیت کسی تعریف کنید تقریبا 99 درصد افراد همه توانشان را به کار می گیرند که به شما ثابت کنند آن بنده خدا هیچ نمی داند و توانایی ندارد و با هزار و یک انگ و برچسب او را به خواری می کشانند و نقطه دردناک ماجرا اینجاست که ازاین 99 درصد بالای 50 درصدشان اصلا آن غایبِ بی دفاعِ در مظان اتهام را ندیده اند !

برای من همیشه جای سوال است که چطور جماعتی که خود را منتقد ، آگاه و دیده بان مشکلات جامعه می داند تا این حد درون خود به آسیب های عجیب و دردناک دچار است. ارزش هایی از دست رفته و فرصت هایی در روزنامه نگاری ایران از دست می رود نه تنها به دلیل شرایط اجتماعی و سیاسی که به دلیل نوع نگاه خود ما روزنامه نگاران. صنفی که دوست داشتنی نیست.

مایی که «من بودن» و ادعاهای توخالی چشمانمان را بسته و به خاطر همین ها دور شدیم از هم .... چه افسوس ها باید خورد برای روزنامه نگاری که چشم هایش بسته باشد.

برای همین هاست که روزنامه نگاری را دوست دارم اما خیلی از روزنامه نگاران را نه. این «من بودن ها» خسته کننده و کسالت آور است...

او می رود دامن کشان، من زجر تنهایی چشان

2010-05-08T14:52:00.003+04:30

قصه مهاجرت ماجرای غریبی است نه فقط برای آنها که می روند. نمی دانم چرا همیشه به یک بعد ماجرا فکر می کنیم. یعنی درد آنها که رفته اند. چرا فکر نمی کنیم درد دوری با کسانی که می مانند چه می کند؟ یکبار هم که شده قصه مهاجرت را از منظر آنهایی ببینیم که می مانند؟ آنها که یکی یکی عزیزترین دوستانشان را که خالق لحظه های خاطره انگیز زندگی شان بودند می فرستند جایی دور.

آی شماهایی که از درد غربت و دوری می گویید چرا غربت این ماهایی که اینجا مانده ایم را از یاد می برید؟ فکر می کنید این ماهایی که اینجا از هر نظر در اقلیتیم کمتر از شما احساس غربت و تنهایی داریم؟ هر بار سعی کردم به این رفتن ها و دل کندن ها نگاه واقع بینانه ای داشته باشم اما مگر می توان همه چیز را منطقی تجزیه و تحلیل کرد؟

در سه چهار ماه گذشته بهترین دوستانم رفتتند و در ماه های آینده عده دیگری می روند، هرکدام به یک گوشه دنیا پرتاب می شود و این درد غربت ، این غربت در وطن مرا می کشد.

نمی دانم این درد دوری و اندوه سفر غم انگیز دوستان چه دردی است که زمان تسکینش نمی دهد.

او می رود دامن کشان، من زجر تنهایی چشان دیگر نپرس از من نشان، کز دل نشانم می رود

دردهای ناگزیر، دردهای دوست داشتنی

2010-05-05T21:49:00.000+04:30

دریافت هایی در زندگی هست که توصیف کردنی نیست، حسی است عمیق که درون آدمی می جوشد و جزئی از زندگی اش می شود. یکی از آنها درد است ، دردهایی نه از جنسی که جسم را می آزارد و نه از جنسی که می خواهی از آن رها شوی از آن نوع دردهایی که با تو هست و نمی رود.دردهایی که به تو انگیزه فکر کردن ، کار و زندگی می دهد، دردهای دوست داشتنی....

حالا که ده سالی از روزنامه نگار شدنم گذشته چیزی را درون خودم باور کردم : اینکه روزنامه نگار شدن دردهایی دارد ناگزیر ، باز هم نه از آن دردهای صنفی چون بیکاری های پی در پی و توقیف های مکرر ؛ این دردی که می گویم از جنس دیگری است و شاید نمی توان نوشت ، نمی توان گفت که چیست. روزنامه نگاری یک بیقراری مدام دارد نه از نوع اضطراب های روزمره از نوع دیگری است ، من این بیقراری را دوست دارم چون در عین آرامش، بیقرارم.

امروز با خودم فکر می کردم روزنامه نگار که می شوی باید آماده باشی که درونت برای همه دردهای جامعه جا داشته باشد .نمی توانی از پس هیچ حادثه ای و هیچ لحظه ای از زندگی بی تفاوت عبور کنی،این نتوانستن ها از یک زمانی به بعد دیگر آگاهانه نیست بخشی از تو می شود و نمی توانی ترمز بگیری و بگویی دیگر نبیین ، دیگر نشنو و آنگاه زندگی را جور دیگری آغاز کنی ، شبیه همه مردم.

نمی دانم شاید گاهی همه ما روزنامه نگاران در روزگار سختی که بر ما گذشته به این فکر کرده ایم که روزنامه نگاری را رها کنیم و زندگی را جور دیگری کلید بزنیم، بدون این دردها و غصه خوردن ها، شادی هایمان شبیه شادی های همه مردمی باشد که در برابر همه حوادث ریز و درشت پیرامونشان متوقف نمی شوند ، این همه درد ندارند، بغض نمی کنند و احتمال گریستنشان بسیار نیست ... اما من این روزها فکر می کنم هیچ روزنامه نگاری اگر طعم واقعی روزنامه نگاری را چشیده باشد _نه اینکه از سر اتفاق به دنیای این کار پرتاب شده و روزنامه نگاری را یک کالای اقتصادی ببیند _ بعد از آن دیگر نمی تواند زندگی شبیه به همه مردم داشته باشد، دردهایی با او هست تا همیشه.

خودم اما یک جور دیگر

2010-04-24T20:40:00.002+04:30

زمان هایی در زندگی هست که در عین هزار و یک مساله و دغدغه فکری و در میان ابهام و گاه نگرانی ها از روزهای نیامده آن هم برای جماعت روزنامه نگار احساس آرامش عمیقی به تو دست می دهد. این روزها من اینگونه ام. به یک خوانش متفاوتی از خودم رسیده ام. یک جور دیگر. نه اینکه مساله ها و گرفتاری های زندگی پایان گرفته باشد اما انگار روزهایی که در سال 88 بر من گذشت از هر نظر چه از بعد زندگی شخصی و چه زندگی اجتماعی و حرفه ای آنچنان تاثیر عمیقی در من برجای گذاشته که نوع نگاه و برداشت من از زندگی را به طور محسوس تغییر داده است.خودم باور نمی کنم این همه تغییرآن هم تغییراتی از آن جنسی که دوستشان دارم در پی روزگار سخت و طاقت فرسایی که بی نهایت برای من کشنده بود حاصل شده باشد خیلی از چیزهایی که دوستشان نداشتم را از دست داده ام و آنچه را که همیشه تلاش می کردم بیابم ناخودآگاه پیدا کرده ام مثلا نگاه صبورانه به زندگی یا انعطاف پذیری در برابر آدم ها یا مثلا سکوت و پذیرش چیزهایی که بودن و نبودنشان خیلی کیفیت و کمیت زندگی ام را تغییر نمی دهد.

مثلا به طور شگفت انگیزی اعتقاد به کوتاه بودن زندگی در ذهنم نقش بسته است ؛ نمی دانم از کجا و چطور؟ و این نگاه مرا در برابر حوادث و مسایل روزمره زندگی آسان گیر کرده است و چقدر زندگی به دور از این خرده گرفتاری های کم اهمیت ، بد اخلاقی ها و کج اندیشی های آدم ها ، لذت بخش است ، با چنین حال و احوالی یکی دو ماهی است که احساس می کنم واقعا این شعر «جور دیگر باید دید» سهراب درباره ام عینیت پیدا کرده و چقدر خوب است این من ، این منِ تازه شده ...

طلاق

2010-04-17T22:32:00.003+04:30

بسیاری از تغییرات اجتماعی را می توان از دل همین حرف های گذرای زندگی هر روزه احساس کرد. چند سالی است که تقریبا در هر جمعی و از زبان هر کسی درباره روند صعودی طلاق در ایران می شنوم و پشت بند آن حرف هایی درباب روند تصاعدی خیانت در جامعه ایران.تقریبا اغلب افراد از این روند رو به تزاید انتقاد می کنند.می گویند نگرانند که آینده جامعه چه می شود یا نتیجه می گیرند که اخلاق در جامعه سقوط کرده است، دیگر نمی شود به کسی اعتماد کرد و نا امید می شوند.

در این گفت و گوها اغلب شنونده ام، البته شنونده فعال ، موضوع برای من جذاب است و همیشه فکر می کنم این روند رو به افزایش طلاق ها آن هم از نوع توافقی خیلی فراتر از این حرف ها قابل تامل است.

در اینکه طلاق و فروپاشیدن کانون خانواده بد است و آسیب های اجتماعی آن سلامت جامعه را تهدید می کند شکی نیست اما من همیشه به بعد دیگر ماجرا فکر می کنم اینکه ادامه زندگی دو نفر بدون اینکه برای هم انگیزه ای داشته باشند ، بدون اینکه از با هم بودن لذت ببرند چه می شود؟ پاسخ من این است که طلاق عاطفی به مراتب خطرناک تر است چون سقوط اخلاق از همین جا آغاز می شود.آدم هایی که ناگزیرند به هزار و یک دلیل یک عمر به باهم بودن تظاهر کنند در حالی که از درون عمیقا تنها هستند یا این تنهایی را با کار پر می کنند یا به رابطه زیرپوستی دیگری پناه می برند که نتیجه آن می شود هزار و یک آسیب اجتماعی دیگر و ناشناخته.

نگاه به طلاق از منظری دیگر و شناخت علل و عوامل جدایی و نگاه عمیق تر به این پدیده یافته های مهمی درباره تغییر و تحولات اجتماعی جامعه ایران ، سبک زندگی و به ویژه تغییراتی که در نوع نگاه و زندگی زنان ایران پدید آمده به دست می دهد. مثلا من همیشه کنجکاو بوده ام که بدانم چند درصد از طلاق های توافقی در ایران به درخواست زنان انجام شده ؟ یعنی چقدر زنان خواهان جدایی بوده اند و به چه دلایلی؟ یا اینکه آیا آماری در دست هست که زنان خواهان جدایی چه میزان تحصیلاتی داشتند؟ یعنی مثلا چند درصد از طلاق های توافقی به درخواست زنانی بوده که لیسانس داشتند؟ زمانی که در تهران امروز بودم از یکی از گزارشگران روزنامه خواستم این آمار را در بیاورد که آنقدر پشت گوش انداخت تا روزنامه تعطیل شد.

هنوز هم هر زمان در این زمینه بحث و گفت و گویی در میان است این سوالات در ذهنم زنده می شود و البته همه بی پاسخ و در حد یک فرضیه. من همیشه می گویم این یک ارزش است که آدم ها برای نگاه داشتن کانون خانواده شان تلاش کنند اما از سوی دیگربه نظرم زنان امروز خیلی بیشتر از گذشته حق زندگی کردن را برای خودشان به رسمیت می شناسند و این مثل با لباس سفید رفتن و با کفن سفید برگشتن کارایی خودش را از دست داده است.نه من نمی گویم که طلاق خوب است اما می خواهم بگویم اگر دو نفر به هر دلیلی نمی توانند با هم زندگی کنند و در زندگی دو نفره شان انگیزه ای برای هم ندارند و دیگر برای هم تلاشی نمی کنند چرا نباید به خودشان فرصت تجربه زندگی دیگری را بدهند؟ شاید به این ترتیب آمار خیانت هایی که این روزها نمودهای پیدا و آشکار آن در جامعه زیاد دیده می شود فروکش کند و دل نگرانی که همه دارند یعنی سقوط ارزش های اخلاقی در جامعه با زندگی های شفاف آرام بگیرد؛ زندگی به سبک و با آدمی که هر کدام از آن دو نفر دوست دارند، نه با عمری زندگی زیرزمینی و احساس گناه و پشیمانی از اینکه چرا ازدواج کردند.

دیرشناختیم و نشناختیم

2010-04-08T19:07:00.012+04:30

امروز مطلبی را خواندم درباره احسان یارشاطر، سرویراستار دایره المعارف ایرانیکا. نوشتاری در باب او که عمری را در کار پژوهش گذرانده و اینکه بی تردید یار شاطر جزو بزرگترین مفاخر ایرانی است و باید به او افتخار کرد و از این جنس حرف ها و در همین مطلبی که به پاسداشت فعالیت های وزین او نوشته شده نکته ای هست :

" من خودم تا پنج شش سال پیش یارشاطر را نمی‌شناختم. اسمش را این ور و آن ور شنیده بودم، اما زیاد درباره‌اش نمی‌دانستم. توی این دو سه روز در فیس‌بوک و ریدر دیدم بعضی از دوستانم نوشته‌اند که تا حالا یارشاطر را نمی‌شناخته‌اند و با دیدن برنامه بی‌بی‌سی شیفته‌اش شده‌اند. این نوشته هم برای آن‌هایی که هنوز این آدم را نمی‌شناسند یا می‌خواهند بیشتر بشناسند."

اظهارات صادقانه نویسنده این مقاله ستودنی است. او هم مثل خیلی دیگر از ایرانی ها احسان یار شاطر را به اندازه همه عمرش دیرشناخته است. چرا شاید چون او متولی نگارش دایرالمعارفی ایرانی آن سوی مرزهای ایران و آن هم در آمریکاست که تا اسمش بیاید همه ابروهایشان را هم در گره می زنند و کسی نمی پرسد که اساسا این ایرانیکا چیست؟ او درست می گوید که بسیاری هستند که احسان یارشاطر را نمی شناسند.من احسان یارشاطر را به واسطه یکی از کارهای مهمش یعنی دایره المعارف ایرانیکا شناختم.چهار سال پیش وقتی در مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی آرام آرام الفبای پژوهش را به من یاد می دادند. جایی که فهمیدم مفهوم واقعی پژوهش و تولید دانش چیست. امروز که این مطلب را درباره احسان یارشاطر خواندم به این فکر می کردم واقعا دانشگاه ها در حق ما چه خدمتی کردند؟ من حتی یاد نگرفته بودم یک مقاله دانشنامه ای معتبر چقدر می تواند روند تحقیق من را دگرگون کند و چقدر پروسه انجام کار را جلو می اندازد. دانشجویانی که بالای 90 درصدشان وقتی فارغ التحصیل می شوند(حتی در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری)حتی کتاب های مرجع ، منابع دست اول و دست دوم و ابتدایی ترین اصول پژوهش را نمی شناسند و از دل آنها دکترها و استاد دانشگاه هایی زاییده می شود که وقتی به آنها می گویی «دایره المعارف شمیران»،فکر می کنند این اثر چیزی است شبیه راهنمای گردشگری و می گویند : نه ما خودمان این را منتشر کردیم.

این مطلب اخیر درباره یارشاطر برای من خیلی تامل برانگیز بود و یک نکته دیگرش اینکه هر زمانی که مشغول انجام کارهای دایره المعارف اسلامی ام یا گاه گاه که به واسطه کار ممکن است کاظم موسوی بجنوردی سرویراستار مرکز را ببینم( بنیانگزار دایره المعارف بزرگ اسلامی) به این فکر می کنم که از نسل ما چه بجنوردی ها و یارشاطرهایی بیرون می آید؟ همیشه به تفاوت ها و شباهت ها و امتیازهای خودمان و آنها فکر می کنم. ما این نسلی که در این دانشگاه های بی خاصیت که به هر چیزی شبیه است جز دانشگاه،هر چیزی را فرا گرفته ایم جز راه تفکر و تولید دانش .نسلی که علی رغم همه توانمندیها،هوشمندیهاو امتیازهایش چندایراد بزرگ دارد: به شدت غر می زند، برای به نتیجه رسیدن فوق العاده عجول است و به طور شگفت انگیزی منتظر فرصت های حاضر و آماده ای است که به طور معجزه آسا زندگی او را تغییر بدهد.
ویژگی هایی که ممکن نیست از دل آنها آثاری چون ایرانیکا یا دایره المعارف بزرگ اسلامی بیرون بیاید. من نگران خودمان هستم،باور کنید.

می شود؟

2010-04-06T13:36:00.003+04:30

سالی دگر ، بهاری دگر و روزگاری که نو نشده. مثل دل های ما.
مانده ایم با بیم و امیدها و این سوال مکرر که روزگارمان چه می شود؟
دلم می خواهد یک روز صبح بیدار شوم بدون نگرانی و با چشم اندازی از روزهای آرام ؛ می شود؟

دیدارهای خداحافظی

2010-02-28T17:12:00.001+03:30

دوستانم یکی یکی می روند،هر کدام به یک گوشه دنیا.من هر کدام را غمگنانه بدرقه می کنم.آنها که تصمیم به رفتن گرفتند و رفتنشان داغ خیلی چیزها را به دلم می نشاند.دیدارهای خداحافظی را سخت تاب می آورم، خاصه زمانی که بهترین ها می آیند، چه لحظه های دشواری است.دلم سخت می گیرد،احساس می کنم زیر پایم خالی می شود، هر بار بغض می کنم اما ناچار به اشک ها فرمان ایست می دهم که مبادا اندوهم در دل دوستان بریزد، می خواهم دم رفتن دلشان قرص باشد. چه می شه کرد، من می مانم و اندوه دوری.

غصه های روزنامه نگارانه

2010-02-22T17:53:00.002+03:30

روزنامه نگاری در ایران سخت بود و این روزها سخت تر هم شده،خیل روزنامه نگاران در بند از یک و انبوه روزنامه نگاران بیکار گواهی می دهد که چنین است.من که همیشه فکر می کردم اساسا برای روزنامه نگاری ساخته شده ام و پیش از این یکی از خوشبختی های شخصی ام این بود که دست کم در انتخاب شغل اشتباه نکرده ام،این اواخر مدام از خودم می پرسم این هم شغل بود برای خودت انتخاب کردی؟
اگر روزنامه نگارید و این سطرها را می خوانید نیازی به گفتن نیست اما اگر نه از من بشنوید که روزنامه نگاری حرفه ای ورای همه شغل هاست.
خاطره چاپ اولین گزارشت در یک روزنامه تا آخر عمر می شود بهترین خاطره شغلی ات و برای خیلی ها بهتره خاطره.پایت که به تحریریه باز می شود از پیچ و خم های کار خبر که می گذری، نوشته هایت که زیر دست دبیر و سردبیر صیقل می خورد، وقتی دوباره و دوباره و ده باره می نویسی ، وقتی به لایه لایه های جامعه نفوذ می کنی، وقتی زندگی را نه از یک زوایه که از منظر چشم هزاران نفر و ده ها گروه و ... می بینی، تازه می فهمی که روزنامه نگاری خود زندگی است ؛ تنها شغلی که همه جا و هر لحظه با تو هست، یک قلم و چند برگ کاغذ کاهی کافی است تا زندگی را در لحظه های تو جاری کند... تنها باید روزنامه نگار باشی تا بفهمی وقتی تحریریه را از تو می گیرند با آن جنب و جوش و تحرک و رفت و آمد، با آن چای خوردن های بعد از شورای تیتر، با آن اضطراب ها و استرس های دوست داشتنی ساعات پیک، چقدر زندگی و همه لحظه های تو خالی می شود، شما را نمی دانم اما من با همه دشواری هاو مرارت ها و ملالت های این حرفه، با همه رنج ها و بیکاری ها و دربه دری ها، با حقوق های نگرفته و حق التحریرهای بر باد رفته و چشم انداز مخاطره آمیز و مبهم این حرفه،هر چه تلاش می کنم خودم را در این شرایط تسکین بدهم که برو پی کاری دیگر نمی شود؛ هیچ کتابی ، هیچ تحقیق و پژوهشی ، هیچ کلاس و دوره آموزشی و هیچ انگیزه ای آن حس زنده بودن را به من بازنمی گرداند و گویی چیزی مثل یک حفره عمیق درون سینه ام خالی شده است. هر روز با خودم می گویم: عجب شکنجه روحی است ننوشتن.
همه این ها را گفتم که بگویم این روزها غصه های روزنامه نگارانه ام از هر سو که فکر کنی زیاد است، آنقدر زیاد که نمی دانم به کدامشان باید فکر کنم و آنقدر غم انگیز که نمی خواهم با نوشتنشان ملولتان کنم.
این هم درد دلی بود برای خودش

خطر آماتورها

2010-01-05T17:20:00.001+03:30

این روزها که فراغت بیشتری هست برای خواندن و فکر کردن گاهی هم فرصتی دست می دهد که سراغی از دوستان خوش فکر و اهالی قلمی بگیرم که هرچند خسته و ملول کنجی نشسته اند و به کتاب خواندن و فیلم دیدن و وبگردی پناه برده اند اما همچنان گزیده گو هستند و حرف هایی دارند ناب و شنیدنی. در هفته ای که گذشت به دیدار یکی از دوستانی رفتم که همه می شناسیدش و او همیشه گوش شنوای من در روزهای سختی است و دغدغه های مرا می شناسد. گفت و گوی ما از روزگار سختی که بر روزنامه نگار می گذرد رسید به مسایل صنفی و شرایط امروز و بحث جالبی که بهترین عنوانی که می توان برای آن انتخاب کرد «خطر آماتورها در روزنامه نگاری»است.اینکه حضور آمارتورها در عالم خبر و روزنامه نگاری چه آسیب های جبران ناپذیری را به همراه آورده،جدای از توقیف ها و گرفتاری های اخیر چه سرخوردگی هایی ایجاد کرده،چه روزنامه نگارانی خانه نشین و آواره و سرگردان و دور از وطن شدند و چه کسانی روزنامه نگار.آماتورهایی که هر چیزی را که می شنوند خبر می کنند، کم سوادند، کم می خوانند، قدرت تحلیل ندارند، بی طرف نیستند و نتیجه حضور همین هاست که خبرگزاری رسمی کشور به کلکسیونی از شایعات و اکاذیب تبدیل شده است. مدیران پر تیراژ ترین روزنامه ها خطاهای فاحشی می کنند که همه انگشت به دهان حیران می مانند و می پرسند که چرااینطوری شد ؟ از این روزنامه بعید بود! نه بعید نبود نگاه کنید چه کسانی روزنامه را می گردانند؟ چه کسانی روزنامه می نویسند و چطور روزنامه نگار شدند.
آماتورها اخلاق حرفه ای،اعتماد و شعور مخاطب را به بازی گرفته اند ،سرقت ادبی و انتشار مطالب دیگران به نام خود برای آنها هیچ نگرانی ایجاد نمی کند،دغدغه اعتبار و بی آبرو شدن ندارند، آماتورها در چشم به هم زدنی می توانند یک هنرمند نامدار را روانه بهشت زهرا کنند و پس از آنکه شوکی به جامعه و دوستان و خانواده او وارد کردند خبر را از روی خط بردارند و بدون هیچ خجالتی بنویسند تکذیب شد( چند مورد را سراغ دارید که نوشتند فلان پیشکسوت در گذشت و یک ساعت بعد تکذیب شد؟ نمونه متاخر خبر درگذشت آقای عزت الله انتظامی)،آماتورها خبرسازی و عکس سازی می کنند چون برای آنها بی طرفی و رعایت صداقت در امانت اصل نیست،این هدف است که وسیله را توجیه می کند، آماتورها با یک حکم دو خطی بدون هیچ شناختی از روزنامه نگاری می شوند مدیر و سردبیر و اینگونه است که از زیر دست این آماتورها «پنجره ها» و «مثلت ها» زاییده می شوند ، تنها یک آماتور می تواند فرم و ماکت و ایده های یک نفر را به راحتی سرقت کند و بی هیچ خجالتی بگوید :« اهمیتی ندارد که بگویند ما شبیه شهروندیم خوب روزنامه نگاری همین است!» و هیچ نفهمد که برای یک روزنامه نگار حرفه ای توهینی بالاتر از این نیست که بگویند از ایده و خلاقیت و طرح یک نفر دیگر کپی کرده است.

درد آور است اما می خواهم بگویم برای آماتورها که یک شبه به دنیای روزنامه نگاری پرتاب شده اند،روزنامه نگار شدن و روزنامه نگار بودن تنها یک «نام» است و برای ما روزنامه نگاری «زندگی» و روزنامه نگار ماندن یک دغدغه و مسوولیت که لحظه ای رهایمان نمی کند، حتی اینجا به دور از میز تحریریه.

تبصره : پریروز دیدم بعد از آنکه ایراندخت عکس صفحه اول را حذف کرد فورا گردانندگان مجلات دست راستی که فرم شهروند را کپی کرده اند هم همین کار را کردند

قلم دست چه کسانی افتاده است؟

2009-12-15T21:28:00.001+03:30

بیش از یکصد شماره از نشریات ادواری اتاقم را شلوغ کرده است. تا همین دو هفته پیش با خودم فکر می کردم که این کار مطالعاتی اخیر هر شری داشت به این خیرش می ارزید که موجب شد من دکه ها را جارو کنم و از همه نشریات چند نسخه ای بخرم. کار که تمام شد بچه های گروه که نشریات را برگرداندند یک روز با کلی شوق نشستم که این ها را طبقه بندی کنم و یکی یکی بخوانم و گروهی را هم به کتابخانه حسینیه ارشاد اهدا کنم اما قسمت دردناک ماجرا اینجاست که از 100 درصد نشریاتی که خریدیم بیش از 85 درصدش به لعنت خدا هم نمی ارزه
. یک زمانی در روزنامه نگاری رقابت و خبر زدن و پیدا کردن سوژه های ناب نه ارزش که اساسا ضرورت کار حرفه ای بود. وقتی رسانه رقیب به اصطلاح خبر یا سوژه را می زد ما تا مدت ها از کار کردن آن سوژه محروم می شدیم و افسوس می خوریم که چرا خبر خوردیم و من واقعا نمی توانم درک کنم که چطور 20 نشریه اجتماعی و فرهنگی به طور همزمان می توانند با خانم هانیه توسلی در باره شمس العماره نه در یک شماره که در چند شماره مکرر مصاحبه کنند ! آخر مگر این سریال
با همه جذابیت های داشته و نداشته اش و این خانم با همه هنرمندی اش چقدر حرف دارد؟
دردناک ترین و شاید باید بگویم مضحک ترین قسمت ماجرا این است که این مجله ها هر کس و ناکسی را روزنامه نگار کرده اند. یعنی چه ؟ یعنی اینکه فقط مانده حسن قلی خان که در اداره ناکجاآباد نامه های اداری را بایگانی می کند به عنوان متخصص بایگانی چی هر هفته در فلان نشریه ستون ثابت بگیرد.من نمی فهمم آخر فلان هنرپیشه یا مدیرکل سازمان خدمات موتوری شهرداری تهران را چه به یادداشت نوشتن ؟!فلان عضو شورای شهر تهران که حرف عادی اش را هم درست نمی زند به همت برخی خبرنگاران هر روز اینجا و آنجا یادداشت می نویسد عکسش را هم آن بالا منتشر می کنند که قند توی دلش آب کند و جالب است که پریروز دیدم ایشان که کلا از عالم روزنامه نگاری و علوم اجتماعی همانقدر می داند که من از فوت و فن کشتی فرنگی، یک یادداشت مفصل درباه علل مهاجرت روزنامه نگاران ایرانی به خارج از کشور نوشته است ،یعنی تولید محتوا برای روزنامه و بدتر از آن هفته نامه و ماهنامه و فصلنامه اینقدر دم دستی شده؟
بله ممکن است یک حقوقدان ، یک شهرساز، یک معمار خیلی هم خوب بنویسد اما مساله اینجاست که امروز ستون ها و صفحات رسانه های مکتوب در اختیار کسانی است که نه حرفی برای گفتن دارند نه اندیشه ای و نه حداقل بایسته هایی برای قلم زدن.
من نمی خواهم ارزش یا شآن و شخصیت کسی را زیر سوال ببرم اما روزنامه نگاری کردن هم قانونی دارد و قلم باید دست کسانی باشد که خوب می خوانند، فکر می کنند و حرفی برای گفتن دارند، نه ابزاری برای پز دادن و جذب تشخص اجتماعی آن هم از نوع آبکی و توخالی،از صبح یک تلفن دست خبرنگاران است و یک سری مزخرفات این و آن را می گیرند و به صورت شبه یادداشت های بی محتوا تحویل مخاطب می دهند.
حالا هی بگویید سرانه مطالعه در کشور پایین است ، مردم روزنامه نمی خوانند، چرا تیراژ مجله ها از 2000 نسخه بالاتر نمی رود، فرهنگ شفاهی بر ما غالب شده است ، سرانه مصرف محصولات فرهنگی در کشور پایین است ، ای امان از این محصولات فرهنگی ..... نخواستیم .....

الان کجایی؟

2009-12-10T19:22:00.000+03:30

سلام ؟چطوری ؟ خوبی ؟ الان کجایی ؟
تا به حال دقت کرده اید که ما روزنامه نگاران بعد از احوال پرسی اولین سوالی که از هم می پرسیم این است که «خوب الان کجایی؟» ..... و اغلب می شنویم که خوب این روزنامه که تعطیل شد،رفتم فلان روزنامه آن راهم لغو امتیاز کردند، بنابراین الان صبح ها بیکارم ، عصرها هم دنبال کار می گردم !

هر بار که این پرسش را می شنوم نام و سابقه تلخ همه روزنامه هایی که دوستشان داشتم و آرزو می کردم یکصدساله شوند در مغزم رژه می رود،همه دردهای صنفی و ملالت های دوستانم را به خاطرم می آورد و هر بار به آرزوهای انباشته شده ای فکر می کنم که همینطور مانده اند یک گوشه، من گرد و غبارشان را می تکانم و می گویم زنده بمانید،درست می شود اما می شود؟

کمال گرایی

2009-11-13T13:33:00.001+03:30

کتاب خوب نخوانده زیاد است و من هر وقت به کتابخانه می روم با کلی سرزنش و ملامت باز می گردم که با این همه نخوانده چه باید کرد؟ وقتی که 12 سالم بود و تازه کتابخوان شده بودم اسامی کتاب هایی که خوانده بودم را در دفترچه ای کوچک می نوشتم تا ببینم کی به صد جلد می رسد. آن روزها پدرم می گفت هر زمانی که 100 جلد کتاب بخوانی «دانشمند» شده ای :).
امروز از آن روزها سال ها می گذرد تعداد کتاب هایی که خوانده ام را نمی دانم اما در این ماه های اخیر بازگشت دوباره ای داشته ام به کتاب های روانشناسی.البته دلیل روشنی دارد و آن پیدا کردن راهکارهایی برای بازیافتن خود در این روزهاست. من بین فاصله سن 16 تا 21 سالگی کتاب های متعددی را در زمینه روانشناسی خوانده بودم اما با درک امروز مطالعه در این زمینه تاثیر فوق العاده متفاوتی دارد. در هفته های اخیر موضوع کمال گرایی انسان را دنبال می کردم و رسیدم به کتاب کارن هورنای با نام عصبیت و رشد آدمی که مباحث مفصلی درباره «خودایده آلی» دارد. خواجه نوری در مقدمه این کتاب و در توصیف این اثر ارزشمند می گوید: باید روی جلد آن نوشت :«ظلم بر خویش کند هر که نخواند ما را»و زمانی که کتاب را به پایان می رسانید به صحت این نکته پی می برید.در این هفته اخیر در جستجوی منابع دیگر پیشنهادهای خوبی گرفتم و به توصیه آقای عبدالحسین آذرنگ، کتاب دیگری را آغاز کرده ام با نام روانشناسی کمال که درباره الگوهای شخصیت سالم و مکتب های روانشناسی در این زمینه بحث می کند.هر دو کتاب نشان می دهد که نگاه ایده آلی به زندگی زمانی که بیش از اندازه در شخصیت انسان رشد می کند تا چه اندازه مخرب و بازدارنده است حال آنکه اغلب ما فکر می کنیم زندگی کردن با این باورها و از این منظر آدم را رشد می دهد در حالی که به گفته هورنای «خود ایده آلی» که ابتدا یک جریان ذهنی و تخیلی است رفته رفته وارد زندگی عملی فرد می شود و شخص تمام نیروها و انرژی هایی که باید صرف پرورش و رشد «خود واقعی» شوند را برای رسیدن به خود ایده آلی هدر می دهد.من به همه ایده آلیست ها خواندن این دو جلد کتاب را توصیه می کنم !
پیوست : این هم یک مقاله نسبتا خوب درباره عوارض کمال گرایی

روزنامه نگار می مانیم

2009-11-06T19:06:00.002+03:30

ان روزها که دانشجوی روزنامه نگاری بودم و در بخشی از روزنامه اطلاعات تازه تازه قلم می زدم بهترین کلاس های درس من در دانشگاه تهران کلاس های مصاحبه و گزارش نویسی علی اکبر قاضی زاده بود.حالا اگر بپرسید هیچ جزوه ای از آنها ندارم اما خط به خط کلاس ها را به خاطر دارم.کلاس او فقط کلاس درس نبود و من و شاید بسیاری از روزنامه نگاران از او آموختیم که اگرچه روزنامه نگار شدن سخت است اما روزنامه نگار ماندن به مراتب دشوار تر است.چند سال پیش در روزهای خستگی و بی انگیزگی در حالی که با تغییر دولت از روزنامه ایران بیرون زده بودم با قاضی زاده درباره رواج خبرهای کلامی در مطبوعات مصاحبه ای داشتیم من و مصطفا قاجار منتقد همه چیز بودیم و شاید خسته و شاید مایوس و شاید بسیاری چون ما، در همان روزها که در مقایسه با امروز روزگار پادشاهی مان بود مدام می پرسیدیم:آخر چه می شود؟
آخرین سوال مصاحبه را من پرسیدم :«به آینده روزنامه نگاری در ایران امیدوارید؟» شاید این سوال دلم بود، سوال مصاحبه نبود، سوال ما بودو قاضی زاده گفت:« ما روزنامه نگاران لااقل کاري کنيم که غير مطبوعاتي و غير حرفه اي نتواند از اين شرايط سو استفاده کند. ما مي توانيم کتاب بخوانيم . سفر برويم و تجربه هايمان را زياد کنيم.
من اعتقاد دارم مطبوعات خيلي به سر اين مردم منت دارند، آنها پايه گذار حرکت هايي در اين جامعه بودند و شايد لطمه هاي بسياري در اين راه خوردند.»
مصاحبه که تمام شد هنگام خداحافظی او دستش را روی میز کوبید و گفت:«نه...من خیلی به این نسل روزنامه نگاران امیدوارم.»
این روزها در این کوران سختی ها فکر می کنم چقدر نانوشته دارم،چقدر ناگفته مانده و دلم می گیرد وقتی می بینم در این سال های سخت تعداد گزارش هایی که دوستشان داشتم به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسد مدت های طولانی است که برای پاسخ به یک پرسش با خودم و دیگران در گفت و گو بودم : بدون روزنامه چطور بنویسم ؟
هفته ای که گذشت فرصتی دست داد که ژیلا بنی یعقوب را ببینم و از غصه های قلمی بگوییم که چیزی نمانده دق کند.ژیلا گفت:«من این سوال تو را سال 79 در روزهایی که شاید به مراتب سخت تر از حالا بود،از یک نفر دیگر پرسیدم، همان روزهایی که روزنامه ها دسته دسته به محاق توقیف می رفتند اما الان مدت هاست که این مساله را برای خودم حل کرده ام.من با روزنامه نگاری زنده ام ، نه با روزنامه ها. »
و چقدردرست می گفت.باید نوشت،باید روزنامه نگار ماند،حتی اگر روزنامه نباشد، چیزی از مسوولیت های روزنامه نگاری ما کم نمی شود،می نویسیم،دیده بانی می کنیم و روزنامه نگار می مانیم و این روزهای سخت هم می گذرد.

سوگواره مطبوعات

2009-10-26T19:47:00.001+03:30

شاید برای آنچه که در این سطور خواهم نوشت دوستان زیادی برنجند شاید هم نه درد دل کسانی باشد که این روزها بیش از همه برای روزنامه نگاری در ایران دل نگرانند.امروز که خبرهای گذشته خبرگزاری فارس رامی خواندم دیدم در جشنواره اخیر ترافیک و رسانه گویا این خبرگزاری رتبه اول را کسب کرده است.من در یک سال گذشته ، دقیق تر می گویم در سه سال گذشتته بی هیچ شک و شبهه ای تمام مطالب شهری خبرگزاری فارس را نه یک بار که بنا بر مسوولیت کاری ام ده ها بار خوانده ام و در میان این همه حتی یک گزارش دقیقه ای هم مرا متوقف نکرده است .من عادت دارم که مجموعه ای از بهترین گزارش ها را جمع می کنم.برایم جالب است که چطور نویسندگان گزارش هایی که نوشته هایشان جزو مطالب دست سوم هم نیست به عنوان روزنامه نگار و گزارشگر برتر آن هم نه در رشته گزارش خبری و گزارش که در رشته گزارش نویسی تحقیقی انتخاب می شوند!مگر ما در ایران چند نفر روزنامه نگار تحقیقی داریم و از آن تعداد چند نفر باقی مانده اند؟به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسند و اگر هم هستند مگر رسانه ای مانند فارس قابلیت انتشار گزارش هایی از این دست را داشته یا دارد؟گزارش نویسی تحقیقی نقطه اوج روزنامه نگاری است که به دلایل متعدد که موضوع این بحث نیست امکان نگارش گزارش های تحقیقی به معنای واقعی در فضای رسانه ای ایران وجود نداشته و ندارد و جز انگشت شماری گزارش نمی توان نمونه هایی از آن را مثال زد.
فلسفه اصلی برگزاری هر جشنواره ای انتخاب بهترین هاست اما واقعا گزارش های یک سویه که متاسفانه باید بگویم بخش عمده آنها کپی برداری ناشیانه از مطالب آرشیوی خبرگزاری های دیگر است و نه تنها هیچ یک از اصول گزارش نویسی در آنها رعایت نشده که قریب به اتفاق آنها ناقض اصول اخلاق روزنامه نگاری و مبانی حرفه ای گزارش نویسی هستند،چه پیامی می تواند داشته باشد؟فردا روز که عده ای بی خبر از همه جا قرار است گزارش برگزیدگان را در کتاب های جشنواره ها بخوانند درباره معیارهای حرفه ای روزنامه نگاری کردن، گزارش نوشتن چه خواهند گفت و آیا این نمونه هایی که انتخاب شده اند راهنمایی برای آنها خواهد بود؟آیا این جشنواره ها را به سخره نخواهند گرفت؟ شاید بگویید کیفیت گزارش نویسی و مطالب خوب پایین امده، شایستگان روزنامه نگاری یا نمی نویسند یا رفته اند و در میان مجموع مطالب دریافتی مطلب با کیفیت تری نبوده و به اصطلاح در شهر کورها یک چشم پادشاه است اما نه، این دفاعیه خوبی برای نتایج جشنواره هایی از این دست نیست .خاطرم هست پیش از این در جشنواره های متعدد هیات داوران اعلام می کرد که در فلان رشته هیچ مطلبی شایسه تقدیر نبود(ااغلب رشته خبر اینگونه بود) و من همیشه فکر می کنم شهامت اعلام این نکته در هر جشنواره ای بسیار مهم است چرا که این در جای خود نشان می دهد که ما در زمینه ای خاص دچار فقر تولید مطالب کیفی و دست اول هستیم و توجه جامعه خبری به این جلب می شود که برای سال بعد و جشنواره های بعدی بهتر و کیفی تر کار کنند اما زمانی که مطالب فاقد کیفیت، گزارش های دست سوم و پشت میزی که بی اعتنا به اصول حرفه ای نوشته شده اند،شایسته تقدیر در رتبه اول ان هم با عنوان گزارش تحقیقی(که نمونه های آن در مطبوعات ایران نادر است) شناخته می شوند چه باید گفت؟ من یکی از تندیس های جشنواره ترافیک را در خانه دارم.این تندیس را برای مصاحبه متفاوتی که با مشاور ترافیک شهردار تهران انجام داده بودم دریافت کردم. با خواندن خبرهای اخیر جشنواره مطبوعات در حوزه ترافیک به این فکر می کردم که چقدر دوست دارم این تندیس را از میان تندیس های دیگر جشنواره ها بردارم به دبیرخانه نداشته جشنواره ترافیک برگردانم.این ها جشنواره مطبوعات نیستند سوگواره روزنامه نگاری اند.

غربت نمایشگاه

2009-10-25T20:25:00.001+03:30

آخرین باری که در نمایشگاه مطبوعات حضور داشتم همان زمانی بود که نمایشگاه های کتاب و مطبوعات را همزمان برگزار می کردند.نمایشگاه مطبوعات ان روزها به معنای تازه شدن دیدارها با چهره های شاخص فرهنگی و نخبگان و جامعه روزنامه نگاران بود.بعد از آن دیگر پایم به سمت نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری ها کشیده نشد،شاید طاقت دیدن جای خالی دوستان را نداشتم. امسال در واقع یک بهانه کاری مرا به نمایشگاهی کشاند که این روزها بیش از آنکه رنگ و بوی فرهنگی داشته باشد به فضایی کاملا سیاسی تبدیل شده است . با این همه نمایشگاه امسال با همه دردهایی که بر دل ادمی می نشاند پر از نکات قابل تامل است.
من در نمایشگاه به کرات ایستادم و به دست خط های لرزان مردمی خیره شدم که دردهایشان را با خطوط درشت در دفاتر نظرات و پیشنهادات رسانه ها خالی می کردند. آنها در رسانه های اصلاح طلب زنده باد آزادی می نوشتند و زیر دفاتر رسانه هایی چون ایران و خبرگزاری فارس یادداشت می گذاشتند که«شرافت قلمتان کو؟وای از آن روز که نفرین دروغ دامنتان را بگیرد».
هنگام همین ایستادن ها و مشاهده ها یک نفر را دیدم که مقابل خبرگزاری فارس ایستاده بود و خیلی معنادار بینی اش را گرفته بود و با مزه میگفت:بوی تعفن می آید
و من به این فکر می کردم کاش چشمی برای مشاهده و درک این واکنش ها بود.
خلاصه بازار اتفاقات نادری که باید هر یک از آنها را در دفترچه خاطرات این روزها ثبت کرد در نمایشگاه داغ بود.
دردا که در این نمایشگاه چهره هایی زیر نام برنرهای بزرگ رسانه ها ایستاده بودند که قریب به اتفاقشان خبرنگار نبودند. زمانی یادم هست که در نشست خبری نمایشگاه در سال 85 معاون وزیر ارشاد گفت به سایت ها اجازه حضور نمی دهیم اما امسال در غیبت ده ها روزنامه توقیف شده، نمایشگاه در انحصار سایت هایی چون رجا نیوزها و برناها و ... بود.شبه رسانه هایی که عمدتا از منابع اطلاعاتی گمنام و پشت پرده تغذیه می شوند،توپخانه تخریب و تهمت و رواج بی اعتمادی اند،اخلاق حرفه ای برای آنها معنا ندارد و زیبنده نام رسانه نیستند.من جای هیچ روزنامه نگار و روزنامه از دست رفته را خالی نکردم چون در میان این شبه رسانه ها جایی در شان آنها ندیدم.این حرف من به معنای زیر سوال بودن دوستان عزیزی نیست که در نمایشگاه امسال حضور داشتند، فضای کلی نمایشگاه را می گویم.
صفار هرندی آمد با سر و گردن افراشته،مرتضی طلایی را دیدم که در رسانه های نزدیک به دولت نشسته بود و گل می گفت و گل می شنید.
دیدار ما از نمایشگاه در حالی به پایان رسید که گروهی از همین شبه خبرنگاران پشت سر پسر شهید بهشتی شعار سید آمریکایی برو بیرون را سر داده بودند
و من مات و مبهوت به گروهی نگاه می کردم که در فضای به ظاهر فرهنگی نمایشگاه
غیر فرهنگی ترین و غیر اخلاقی ترین رفتارهای ممکن را به نمایش گذاشته بودند.
خلاصه این نمایشگاه دردغم بر دلمان نشاند و ننشاند. ما که غریب بودیم آنجا بقیه را نمی دانم.

در جستجوی اعتماد از دست رفته

2009-10-20T21:35:00.000+03:30

امشب بعد از مدت ها اتفاقی اخبار ساعت 21 را دیدم .تغییرات اساسی صدا و سیما در چیدمان استودیوی خبر، تنظیم متون خبری و نحوه پرداختن به رویدادها و ارتباط زنده با خبرنگاران و نیز حضور مجری های جوان و چهره های جدید برایم تازگی داشت. این تغییرات بدون هیچ شک و شبهه ای تحت تاثیر فعالیت شبکه های خبری ماهواره ای فارسی زبان است.
به هر حال فعالیت این شبکه های خبری و نگرانی از نفوذ آنها در ایران بعد از سال ها نگرانی های جدی را برای مسوولان ایجاد و آنها را ناگزیر کرده که اگر نه در سیاست ها و اصول کلی دست کم در ظاهر هم شده برنامه خبر ساعت 21 و البته پس از آن برنامه های خبری پر بیننده دیگر را به روز رسانی کنند.اما آنچه که همواره در چنین سیاستگذاری های رسانه ای فراموش می شود این است که اگر رسانه ای در هر جای دنیا مخاطب دارد چه تلویزیون باشد چه مجله یا هر رسانه دیگری به دلیل اعتماد و پایگاهی است که با رعایت اصول حرفه ای خبر رسانی و کار رسانه ای چون بی طرفی و احترام به حقوق و شعور مخاطب به دست آورده است. در سال های گذشته در عرصه رسانه های مکتوب هم شرایط مشابهی حاکم بود. تا روزنامه ای یا هفته نامه ای رونق می گرفت شاهد این بودیم که گروهی از فعالان سیاسی به ویژه در جناح راست نیز به این صرافت افتادند که رسانه ای مشابه داشته باشند.چه بسیار مجله هایی که مشابه شهروند امروز و پیام امروز و چه روزنامه هایی که با الگوهای عینا کپی برداری شده از روزنامه هایی چون شرق و دیگر روزنامه های موفق منتشر شدند و الان هم می شوند اما چه شد؟چقدر تیراژ آنها بوده و هست؟چه پایگاهی در جامعه پیدا کردند؟ امروز هم که این برنامه خبری را دیدم به یاد این روزنامه ها و هفته نامه ها افتادم.واقعا اگر رسانه ای مانند شرق یا شهروند امروز به نشریه ای تاثیرگذار و جریان ساز تبدیل شد تنها به دلیل گرافیک و شکل صفحه بندی اش بود؟ و امروز هم آیا اعتماد مخاطبان به رسانه ای که تنها سخنگوی اقلیتی خاص و رعایت اصل بی طرفی در آن مدت هاست به یک اتفاق نادر و شاید غیر ممکن تبدیل شده با این تغییرات در سطح ،استفاده از چهره های جدید و تکرار کلیشه های رایج در دیگر شبکه های خبری جهان باز می گردد؟

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه

2009-10-18T19:46:00.001+03:30

گفت :«عجب زمانه بدی شده است شیده» گفتم:«اگر این تو بگی دیگه هیچ». ....بود یکی از خوش بین ترین و خوش روحیه ترین و بامرام ترین دوستان روزنامه نگار من. زنگ زده بود در جستجوی خبرنگاری برای یکی از روزنامه های نیمه جان. یک ادم حرفه ای مثل خودش
می خواست .گفتم بگذار فکر کنم معرفی می کنم ، تنها فکر کردیم با هم فکر کردیم و دست آخر هم کسی پیدا نشد. یا همه رفته بودند یا با این حقوق ناچیز ادم حرفه ای ترجیح می داد خانه بشینددر این میان گروه دیگری هم بودند که اساسا از عالم روزنامه نگاری و نوشتن زده بودند بیرون.
دوستی دارم که خبرهای روز را تقریبا ثانیه به ثانیه دارد من هر وقت جا می مانم و نیاز به خبر فوری هست اولین کارم تلفن به اوست. می توانم بگویم خودش یک خبرگزاری است.امروز عصری که گپ می زدیم دیدم چقدر از خبرها جا ماندم .از همکاران و دوستان روزنامه نگاری گفت که رفتند.پناهده شدند و خلاصه این خبرها.احساس درونی ام درباره این دست خبرها توصیف ناشدنی است.فقط می توانم بگویم وقتی یادم می آید که چقدر برای روزنامه نگار ماندن در اینجا تلاش کردیم، چقدر از این روزنامه به آن روزنامه امیدهایمان را کشان کشان بردیم که روزنامه بماند و ما بمانیم واقعا چیزی نمی توانم بگویم جز اینکه دوستان روزنامه نگارمان غریبانه رفتند.
الان آمدم نگاه کردم دیدم سازمان گزارشگران بدون مرز تعداد روزنامه نگارانی که پس از انتخابات رفته اند را چیزی در حدود 40 تا 45 نفر تخمین زده است. نمی دانم این آمار چقدر درست باشد.
چند روز پیش فوق العاده به یاد تک تک دوستانی افتاده بودم که رفتند.عکس های تک تکشان را نگاه می کردم. حتما می دانید که ما پیش از این در خبرگزاری میراث فرهنگی خانواده بزرگی بودیم در دوره های مختلف بسیاری از روزنامه نگاران خوش نام و خوشفکر آنجا قلم زدند و از هر کدام برای ما خاطره ای ماند و به واقع روزهایی تکرار نشدنی. این اواخر یعنی پیش از سال 84 حدود 120 نفری شده بودیم.روزنامه نگارانی که اغلب صبح آنجا و ظهر در روزنامه های مختلف از شرق گرفته تا کارگزاران و سرمایه و... کار می کردند.چند روز پیش ارشیو عکس ها را نگاه می کردم و دیدم چقدر جای همه شان خالی است.

نگران روزهای نیامده

2009-10-15T09:43:00.000+03:30

این روزها به هر کسی که می رسم باید به یک سوال مشترک جواب بدهم همه می پرسند:«خوب برای رفتن چه کار کردی ؟»البته برخی خیلی هم حق به جانب آنقدر که انگار درباره یک مسوولیت خطیر کوتاهی کرده باشم.شاید این پرسش مکرر از این روست که در شرایطی که هست بسیاری بیش از گذشته به رفتن فکر می کنند و نماندن برای آنها بهترین گزینه است.از گپ و گفت های دوستانه گرفته تا گلایه هایی که در لایه لایه های جامعه جاری است می توان فهمید که زندگی کردن در ایران با مختصات فعلی انگیزه ها را برای تغییر و اصلاح از بین برده است(هرچند که من معتقدم در عین این همه سرخوردگی، از سوی دیگر انبوهی از انگیزه ها و تحرک های تازه زاده شده که نمی توان و نباید آنها را نادیده گرفت)و مهمتر از آن تشدید حس بی آیندگی است.
سخن گفتن از بی آیندگی جوانان در ایران در این نوشته ای که قرار است به اختصار نوشته شود نمی گنجد اما تنها دراین حد می توانم بگویم که این احساس اگرچه در جامعه در سطحی گسترده عمومیت دارد اما در میان صنف روزنامه نگار به مراتب عمیق تر است.
واقعا نمی دانم چه آینده ای در انتظار ماست؟ وقتی فرهنگ آشتی و آرمان را هم بستند با خودم گفتم یعنی هیچ کس فکر نمی کند که روزنامه نگاران چطور باید زندگی کنند؟
از بیشتر آنها می شنوم که سعی می کنند به آینده فکر نکنند چرا که اندیشیدن به روزهای نیامده برایشان اضطراب آور است.واقعا بد دردی است این احساس بی آیندگی. فرسایشی و کشنده است. تازگی وقتی به اینده فکر می کنم تمام افسار ذهنم از هم گسیخته می شود و ارزو می کنم که کاش می شد مغزم را در بیاورم و زیر آب سرد بگیرم تا تمام این نگرانی ها و افکار مزاحم شسشته شود.
هرچه هست احساس بی آیندگی یک درگیری مزمن ذهنی است که بیش از همه معلول بی ثباتی است.در جامعه ای که همه چیز در لحظه تغییر می کند و نمی توان به چند ساعت دیگر هم مطمئن بود هیچ برنامه ریزی جواب نمی دهد و متاسفانه زمانی که امید به آینده از دست می رود تعداد کمتری از ادم ها می توانند امروز را درست اداره کنند.جایی خواندم که وقتی امید به آینده از دست می رود هر تلاشی برای امروز بی معناست.
چند روز پیش در کوران فکرهای مختلفی که این روزها به سرم می زند از خودم پرسیدم در چه شرایطی از زندگی احساس رضایت می کردی؟ چند ساعتی ذهنم با این پرسش بازی می کرد جالب است که اخر نتوانستم حتی زندگی ایده آلم را در چند جمله بنویسم و دست آخر نتیجه گرفتم آنقدر آرزوها ، ایده آل ها و آرمان هایم در مقاطع مختلف پاره پاره شده ذهنم حتی قادر نیست احساس خوشبختی و چهارچوب های زندگی که دوستش داشتم را تصور و ابعاد و حدود و ثغور آن را ترسیم کند!حالا شاید حق می دهم به آنهایی که چمدان هایشان را بسته اند. هرچند که خودم هنوز برای این پرسشی که «برای رفتن چه کرده ای » پاسخی ندارم که بدهم به هزار و یک دلیل. نمی دانم که فردا چه می شود.

2008-10-03T20:06:00.000+03:30

نمی دانم چه حسی است که نمی گذارد قلم بگردد و این کلبه را روشن کند که مخاطبان گاه به گاهش دست خالی بر نگردند اما هر چه هست فکر می کنم یک حس مشترک هست که گاه در بسیاری از افراد دور و نزدیک می بینم و این همان بی انگیزگی است. بی انگیزه شدیم برای همه چیز چون همانطور زندگی می کنیم که مجبوریم و نه آن طور که دوست داریم . بی انگیزه ایم از مکرر شدن روزهای بدون روزنامه ، بدون حوزه خبری و بدون ده ها دلبستگی دوست داشتنی دیگر.

2008-08-20T17:58:00.001+04:30

برای مریم،دوستی که همین روزهاست که برود و جای خالی اش با هیچکس پر نمی شود.این شعری است که به نظرم یکی از نزدیک ترین دوستانش برای رفتنش سروده است . چقدر از این واژه مهاجرت خاطرات تلخی دارم :

اگرچه دشت، عفوني شد، آسمان كم شد

براي رفتن از اينجا، جنونمان كم شد

تو رفتي و سفرت هم بخير، اما حيف

كه بودن من و تو با هم از جهان كم شد

به آن طرف، نفس عاشقت اضافه شد و

از اين طرف، همه ي عشق، هم زمان، كم شد!

نه اين كه خرده بگيرم به رفتنت خورشيد!

ولي بدون تو يك ماه مهربان كم شد

به نام هر كه از اينجا نرفته، نفرين بر

كسي كه آمد و آيينه ناگهان كم شد!

برو به سمت درخت و خيال و ماسه و نور

نپرس " قطعي برق محله تان كم شد؟"

روزخبرنگار

2008-08-09T14:43:00.001+04:30

کدام روز خبرنگار؛چقدر دلگیر بود این روزها.

ماهنامه دنیای اقتصاد تعطیل شد

2008-08-05T18:18:00.002+04:30

وزارت ارشاد ماهنامه تحلیلی دنیای اقتصاد را تعطیل کرد. به همان بهانه که چند سال پیش ضمیمه همشهری ماه را تعطیل کرد : روزنامه نمی تواند ماهنامه ای را به صورت ضمیمه منتشر کند. خبر خوشایندی نبود برای شماره های بعد برنامه های جالبی داشتیم به ویژه اینکه شماره آخر مجله بازتاب خوبی داشت و تنوع در موضوع پرونده ها رضایت مخاطبان را جلب کرده بود. بیشتر از این نمی دانم که چه باید بنویسم. خسته تر از آنم که گلایه هایی هزار بار گفته شده در مورد توقیف روزنامه ها و محدودیت رسانه ها را تکرار کنم فقط اینکه این روزها به شدت به این لفظ مجوز حساسیت منفی پیدا کردم هر جا می ری مثل یک سد روبروی ادم قد می کشد.
می خواهی روزنامه منتشر کنی
مجوز
می خواهی کتاب بنویسی
مجوز
می خواهی طرح جلد کتابت فلان شکل و خط را داشته باشد
مجوز
می خواهی شرکت فرهنگی تاسیس کنی
مجوز
می خواهی دانشگاه خصوصی راه بیاندازی
مجوز به توان 1000
می خواهی مرکز تحقیقاتی داشته باشی
مجوز به توان 100000
می خواهی لباس طراحی کنی
مجوز
می خواهی نشست تخصصی برگزار کنی
مجوز
می خواهی راه بروی
مجوز
می خواهی نفس بکشی
مجوز
احتمالا برای مردن هم باید مجوز بگیریم.

شماره جدید فصلنامه سنجش و پژوهش

2008-08-01T09:32:00.001+04:30

شماره جدید فصلنامه پژوهش و سنجش منتشر شده است . در این شماره من یک مقاله دارم که البته امکان دسترسی به متن کاملش در اینجا مهیا نیست .

لطفا کمی منصفانه تر !

2008-07-31T15:12:00.002+04:30

به نظرم باید از خودمان بپرسیم که از چه رو آستانه انتقاد پذیری در ما اینقدر پایین آمده است ؟ این جمله در واقع خطاب به آقای طلایی می نویسم که در پاسخ به گزارش اعتماد ملی در مورد نطق پیش از دستور ایشان در روزنامه اعتماد جوابیه ای به این روزنامه فرستادند و بعد هم روی سایت فردا منتشر کردند. بعد از خواندن این جوابیه و با توجه به تیتر سایت فردا که در آن نوشته شده پاسخ عضو شورای شهر به گزارش غیر منصفانه اعتماد ملی اولین سوالی که از خودم پرسیدم این بود که چرا تا این حد آستانه انتقاد پذیری مسوولان ما پایین آمده است ؟ مگر غیر از این است که شما در شورای شهر تهران یک نطق پیش از دستور داشتید و خبرنگار شهری روزنامه اعتماد ملی هم بخش هایی از نطق را در گزارش هفتگی اش منتشر کرده و در مورد این نطق تحلیل هایی را به گزارش افزوده است ؟ واقعا همه انتظار دارند خبرنگاران مثل ضبط صوت عمل کنند، بیایند شورای شهر و هر چیزی که اعضای شورا دوست دارند در روزهای سه شنبه بگوید را مو به مو بنویسند ؟ که چه اتفاقی بیافتد ؟ خوب این کار را که یک نفر تندنویس هم می تواند انجام دهد ؟ هنوز هم برای خبرنگاران این سوال مهمی است که شورا با چه اجازه ای آن دسته مصوبات مهم که احتمال جریان سازی های رسانه ای در مورد آنها وجود دارد را در روزهای یکشنبه بررسی می کند و آن دسته مصوباتی که از نظر اعضای شورا بدون اشکال است در روزهای سه شنبه مطرح می شود؟ این غیر منصفانه نیست؟ آقای چمران در پاسخ به این سوال می گوید بعضی از مصوبات به نفع مردم نیست، قیمت ها را بالا و پایین می برد اصلا چه کسی به شما اجازه داده در مورد نفع مردم تصمیم بگیرید؟ مردم ؟ باید یادآوری کنیم که اگر شما نماینده مردم هستید خبرنگاران هم نمایندگان افکار عمومی اند. تا جایی که به یاد دارم هر زمان برای مصاحبه با هر کدام از این اعضای شورای سوم اقدام کردم یا خبرنگاران و همکاران دیگر ، با کلی منت و التماس اعضای شورا پاسخگو بوده اند . بارها به خاطرم هست که اعضای شورا با خبرنگاران قرار مصاحبه گذاشتند و یک ساعت بعد بی دلیل موجهی قرار را لغو کردند یا موبایلشان را با غیر اخلاقی ترین روش خاموش ... چرا فکر می کنید خبرنگاران ابزار ترقی شما هستند که هرچی شما بگویید و بخواهید باید به نقل از شما در روزنامه ها منتشر شود و هر چیزی که به نوعی با منافع شما سازگار نیست فورا طرف انتقاد قرار بگیرد و تند تند برای روزنامه ها جوابیه صادر کنید و مظلوم نمایی راه بیاندازید ؟ مساله یادداشت روزنامه اعتماد ملی اینجا یک بهانه است. ممکن است من هم با برخی جهت گیری ها و رویکردها در برخی مطالب این روزنامه موافق نباشم و اتفاقا منتقد هم باشم اما محور موضوع من چیزی فراتر از اعتماد ملی است. بله با همه احترامی که من برای آقای طلایی قایلم ولی این سوال جدی است که آن طلایی که در نیروی انتظامی تا ان حد منشا حرکت در مسیر فعالیت های اجتماعی بود چه شده که امروز در شورای شهر هیچ طرح تاثیرگذاری را ارائه نمی دهد؟ من فکر می کردم ایشان با تجربه ای که در نیروی انتظامی داشت واقعا مسایل حوزه اجتماعی را در این چهارسالی که در شوراست به گونه ای حیرت آور متحول می کند اگر امروز این سوال را مطرح می کنم می تواند دو دلیل داشته باشد نخست اینکه یا شما در مورد فعالیت هایی که در کمیسیون فرهنگی شورا دارید اطلاع رسانی نمی کنید و ارتباطتان باخبرنگاران محدود است یا اینکه واقعا کاری انجام نشده که ما خبر نداریم. بنابراین در هر دو مورد مساله به خود شورا به شیوه اطلاع رسانی اش در مورد موضوعات و مشخص تر نحوه ارتباط اعضا با خبرنگاران بازمی گردد.متاسفانه به نظر می رسد اعضای شورای شهر تهران در دوره سوم به استثنای چند نفر شورا را محل گذر می بینند و برای رسیدگی به مسایل شهر و حرکت های تاثیرگذار دغدغه چندانی ندارند .یادم هست در همایش ترافیک و رسانه هم شما پشت تریبون گفتید ما از رسانه ها انتظار داریم نقد منصفانه بنویسند . من می خواهم بپرسم منظور از این کلمه منصفانه چیست ؟ منصفانه یعنی اینکه هر چی مدیران شهری و اعضای شورا می گویند را بنویسیم ؟ من فکر می کنم منصفانه یعنی تخریب نکنیم و بر مدار اخلاق حرکت کنیم همین.اساسا نقد جان مایه روزنامه نگاری و اساس حرکت خبرنگاران است و اتفاقا به دلیل اینکه روزنامه های ما به اندازه کافی نقاد نیستند خواننده ندارند.چطور انتظار دارید امور اصلاح شود بدون اینکه از انها انتقاد شود اگر من به عنوان یک خبرنگار به شیوه فعالیت و سخنرانی و برنامه های اعضای شورا فارغ از شخص شما انتقادی داشته باشم چه باید بکنم؟ باید در روزنامه بنویسیم _ که رسالتم این است _ یا باید نامه محرمانه به اعضا برسانیم و خصوصی عرض کنیم ؟ اگر راه اول را برویم می گویند این خبرنگار جنجالی ، شهرت طلب است و جوابش را نمی دهند و برنامه ها دعوتش نمی کنند و اگر راه دوم را برویم مخاطبانی که کور و کر نیستند و خیلی از مسایل را بهتر از همه می فهمند ما را به عنوان روزنامه نگار به خودسانسوری ، زد و بند با سازمان ها و هزار مساله دیگر متهم می کنند. اینجاست که به نظرم باید همه منصفانه به موضوعات نگاه کنیم. انصاف از زاویه دید ماو شما تعریف نمی شود. بنابراین فکر می کنم انتظار جامعه خبرنگاران از همه مسوولان به ویژه نمایندگان مردم این باشد که همانطور که به حق نمایندگی خودشان احترام می گذارند به حق نمایندگی خبرنگاران از جانب افکار عمومی هم اندک عنایتی داشته باشند.

2008-07-29T23:56:00.000+04:30

نمی دانم این ایراد از من است که به طور کلی زیادی به افراد خوش بین هستم و اعتماد دارم مگر اینکه خلافش ثابث شود ؟ به هر حال تازگی ها رفتارهای برخی دوستان که البته بیشتر همکارند تا دوست برایم علامت سوالهای جدی ایجاد می کند و به عبارتی «خلافش زیاد ثابت می شود» و واقعا نمی دانم این شرایط ناشی از خوش بینی زیاد من در مورد افراد است یا اینکه اصولا اصل اعتماد بین افراد و برخی ارزش های اخلاقی است که کم رنگ و کم اهمیت شده است؟گاهی گرفتاری یک همکار نه خیلی نزدیک به دغدغه فکری جدی من تبدیل می شود البته اهل تظاهر و لفاظی نیستم اماجالب اینجاست که بعد می بینیم همان همکار به نحو شگفت آوری یک عمل حیرت اور را که با هیچ اخلاق و منشی سازگار نیست در حق من نشان می دهد .فکر می کنم زیادی در مورد دیگران احساس مسوولیت کردن و به رفاقت های زودهنگام بهای زیادی دادن نتیجه نهایی اش همین است که من الان دارم وقتم را به نوشتن این حرف ها تلف می کنم . به قول یکی از دوستان زندگی همین است دیگر هر کسی راه خودش را می رود اما واقعا همه ما راه خودمان را می رویم و مدام به راه دیگران و زندگیشان سرک نمی کشیم ؟

پی نوشت : این لینک پرونده ای در مورد روزنامه نگاری( به مناسبت روز خبرنگار در مرداد ماه) است که این شماره برای دنیای اقتصاد تهیه کردم. از همراهی همه دوستان روزنامه نگار بی نهایت سپاسگزارم و در پاسخ به گلایه برخی دوستان که گفته بودند چرا از این گروه از روزنامه نگاران یادداشت گرفته بودید و چه کسی این دوستان را انتخاب کرده و مسایل دیگر اینکه : ما به تعداد زیادی از دوستان دیگر هم گفته بودیم اما به هر دلیل یا فرصت نشد که بنویسند یا محدودیت صفحات اجازه انتشار مطالب بیشتر را نداد.

این گفت و گویی که با صدیقی داشتم را دوست دارم نمی دانم شاید به این دلیل که او در سخنانش به برخی پرسش هایی که مدت ها ذهن من را درگیر کرده بود پاسخ های منطقی داد. بخشی از سخنانش را به دلیل محدود بودن فضا حذف کردیم . من قلم توصیفی و روانش را بسیار می پسندم. به ویژه ان جملات کوتاه کوتاه و هنرمندانه اش را.

...

2008-07-27T18:14:00.001+04:30

نمی دانم که قرار است چه اتفاقی بیافتد ؟ این روزها و روزمرگی ها و سر و کله زدن با گروهی از ادم های کم توان که به واسطه رابطه با این و آن بر کرسی های مدیریت تکیه زده اند آدم را به کجا می رساند ؟ نمی خواهم بگویم این شرایط و حاکمیت روابط به جای شایستگی ها مختص ایران است و بس اما می خواهم بگویم از اینکه مرتب با آدم های کم توان در سمت های حساس و تعیین کننده مواجه شدم و می شوم به واقع خسته ام. هیچ کس سرجای خودش نیست . مسوول یک بنگاه معاملات ملکی شده همه کاره یک موسسه فرهنگی و تحقیقاتی . فارغ التحصیل رشته کشاورزی و دامپروری که در عمرش به تعداد انگشتان دست هایش هم کتاب نخوانده و از ادبیات هیچ سر رشته ای ندارد ناگهان می شود ویراستار ارشد یک روزنامه و هفته بعد سردبیر . روزنامه نگاران و نویسندگان خوش قلم از بدحادثه می روند رستوران فست فود و کافی شاپ راه می اندازند که دومی را هم به دلیل اینکه پاتوق روشنفکران می شود تحمل نمی کنند.
همه چیز در بیشتر سازمان ها سردرگم است . باید سه ماه بری و برگردی تا یک خط اطلاعات ناقص بگیری هر کسی در هر حوزه ای صاحب نظر است و در این میان از همه بدتر و مهجور تر حوزه علوم انسانی است. من واقعا ندیدم یک جامعه شناس در مورد محاسبات سازه ای فلان پل در تهران نظر بدهد اما نمی دانم چگونه است که هر که از راه می رسد در مورد علوم اجتماعی و زیر مجموعه های آن صاحب نظر است از فرهنگ عامه ، وِیژگی های باستانشناختی شهر سوخته گرفته تا دلایل افزایش بی اعتمادی اجتماعی در ایران. در چنین شرایطی همه این سوال بی محتوا را تکرار می کنند که چرا توسعه پیدا نمی کنیم ؟ اینطوری ؟ واقعا روزنامه نگاری که می ره گاوداری راه می اندازد چقدر می تواند در توسعه صنعت دامپروی موثر باشد؟ به همان اندازه که فارغ التحصیل رشته کشاورزی می تواند نظام روزنامه نگاری را توسعه بدهد. ماحصل فعالیت اولی بعداز دو سال ورشکستگی گاوداری اش خواهد بود و نتیجه فعالیت دومی هم توقیف روزنامه است و البته ورشکستگی فرهنگی اما مگر کسی هم هست که به این گونه ورشکسته شدن ها بها بدهد ؟.

اختلاف طبقاتی !

2008-07-19T09:52:00.002+04:30

یک نگاهی به این آگهی بیاندازید تا ببینید دنیا چه خبره !

نمی دانم

2008-07-18T20:55:00.000+04:30

از بین معدود دوستانی که به معنای واقعی کلام به من نزدیک بودند و هستند تعداد انگشت شماری ماندند که می توان گاهی با آنها از دغدغه های مشترک گفت و حاصلی از گفت و شنودها برد. همه رفته اند و از برخی هم کاملا بی خبرم. این روزها هم که تند تر از همیشه خبرهای مهاجرت گروهی دیگر می رسد. حالا من ، آدمی که در همه سال ها مصرانه بر باور نرفتن و ماندن و ساختن و دل بستن به این خاک و هزار باور دیگر پافشاری کرده و با همه آنها بوده که اینچنین تاب آورده و پیش رفته و برانگیزه هایش افزوده شده ، هر روز با تردید های دیگری مواجه می شوم. نمی دانم این تاثیر مهاجرت های پی در پی دوستان است یا ناشی از واقعیت ها و شرایطی که در این سال های اخیر تجربه کردم. زمانی که نتایج انتخابات سوم تیر 84 را اعلام کردند تصمیم گرفتم برای عبور از این شرایط که قابل پیش بینی بود یک دوره فشرده را برای ادامه تحصیل و مطالعه اختصاص دهم ، شاید مهمترین استدلال این بود که در جامعه علمی و دانشگاهی میتوان اندکی از آزردگی های عالم روزنامه نگاری کناره گرفت و مولد چیزهایی شد که جامعه ما به شدت به آنها نیازمند است. ادامه تحصیل من در مقطع کارشناسی ارشد چشمانم را به واقعیت هایی گشود که امروز همان واقعیت ها مرا درباره تحلیل دو سال قبل به شدت دچار تردید کرده است. واقعا مگر دانشگاه و نظام علمی ما هم چیزی بیشتر از همین ساختار توسعه نیافته کشور است ؟ از کدام دانشگاه باید حرف بزنیم از دانشگاهی که استادانش مقاله های ترجمه شده و بی سر و ته دانشجویان را به نام خود در این نشریه و آن کتاب چاپ می کنند ؟ یا آنهایی که می توانند در مدت سه ماه 6 عنوان کتاب شبه تخصصی وارد بازار کنند و بعد هم با همین نمایش های توخالی بروند بالاتر و ...کدام دانشگاه؟ دانشگاهی که هنوز متونی که در آن تدریس می کنند متعلق به 30 و 50 سال پیش و بیشتر است؟ امروز فکر میکنم واقعا تضمینی وجود ندارد آدم هایی مثل ما هم که امروز منتقد این سیستم هستیم در این نظام مستهلک بیمار به استادانی مشابه آنچه گفتم تبدیل نشویم. به واقع نمی دانم اگر دوره بعد هم وضعیت سیاسی ایران به همین شکلی که این چهار سال گذشت بگذرد آیا واقعا می توان ماند و با خوش بینی گذر زمان را به تماشا نشست؟ از سویی فکر می کنم این ها همه اقتضائات زمانند و اگر قرار باشد که به هر تندی و با هر ناملایمتی جا بزنیم و کوله بار بربندیم و برویم که دیگر هیچ ، و از سوی دیگر فکر می کنم آیا این زمانی که می گذرد همین عمر ما نیست که می رود و دیگر تکرار نمی شود و آیا این ما نیستیم و آرزوها و انگیزه هایمان که در این جامعه هرز می رود؟ ما باید تاوان چه چیزی را بدهیم ؟ آیا نمی توانیم بگوییم جامعه ای که در مورد ما هیچ مسوولیتی احساس نمی کند و به همه نیازهای ما بی توجه است شایسه مسوولیت پذیری نیست ؟ اگر چنین است با دغدغه ای که می گوید برای اصلاحات و پیشبرد امور و پیشرفت و بالندگی هر کشوری به صبر و شکیبایی نیاز هست چه باید کرد ؟ اگر به این اصل پایبند باشیم با این پرسش که جهان با سرعتی وصف ناپذیر در حال حرکت است و نتیجه صبر و شکیبایی های این ملت در این همه سال به بهای فرصت سوزی عده ای تمام شده چه پاسخی باید داد ؟ آیا باید شکیبایی پیشه کرد و ماند و بازهم برای از نوساختن و برای تحول آفرینی و آبادانی و حرکت به سمت پیشرفت و نهادینه شدن آنچه باید هزینه داد ؟ یا باید عطای همه این ها را بخشید و فراموش کرد و رفت پی زندگی شخصی خویش و راهی که اینجا ناهموار است را در سرزمینی دیگر به آسودگی پیمود و به سرمنزلی که باید رسید ؟ واقعا گاهی در این مورد دچار تردید می شوم که چقدر باید به این مسوولیت های اجتماعی پایبند بود و ماند و دم نزد؟ نمی دانم.

تهران امروز بی تهران امروز

2008-07-09T10:11:00.001+04:30

به نظرم نمی رسد که بنا باشد به جای روزنامه تهران امروز ، روزنامه دیگری منتشر شود و در واقع باید گفت همه خبرهایی که برای انتشار این روزنامه در این سایت و آن وبلاگ منتشر می شود تقریبا مصداقی در واقعیت ندارد.
احتمالا شما هم شنیده اید که چه کسانی موجب لغو روزنامه تهران امروز شدند. گروهی از افراد کم تجربه و بسیار ناآشنا و در واقع باید بگویم کاملا نا آشنا با حرفه روزنامه نگاری که روزنامه را با شبنامه اشتباه گرفته بودند.افرادی که از فروردین 1387 تا زمان لغو امتیاز مدیریت روزنامه را برعهده داشتند با وجود اینکه ادعا می کردند فارغ التحصیل رشته حقوق امام صادق هستند و هزار ادعا و سابقه نداشته را برای خودشان ردیف می کردند و بادی به غبغب می انداختند در میدان عمل آنقدر از همه چیز روزنامه نگاری از بیخ وبن بی خبر بودند که وقتی بچه ها صفحات روزنامه را برای تایید نهایی جانشین مدیر مسوول بالا می بردند به فاصله 3 دقیقه بر می گشت ؛ یعنی اصلا صفحات خوانده نمی شد . در چنین شرایطی و با حضور عده از رفقا و دوستان و آشنایان برخی مدیران که از سر تفریح و اتفاق چند روزی هم حظ می برند که روزنامه نگاری کنند تمام برداشت های درست یا نادرست شخصی را در چهارچوب مطالب روزنامه ریختند غافل از اینکه روزنامه نگاری هم اصول و قواعدی دارد و هر آنچه به زبان مردم عامی می آید و در بازار شایعات رواج دارد را نمی توان در قالب مطالب روزنامه منتشر کرد و سرانجام مدیریت گروهی روزنامه نگار نمای از همه جا بی خبر شد بیکاری 100 نفر روزنامه نگار .
در روزهای پس از توقیف اتفاق های بسیاری در ارتباط با روزنامه رخ داد همانطور که در این سه ماهه اخیر در روزنامه اما فکر می کنم به رسم امانتداری و اخلاق حرفه ای و به حرمت روزهایی خوبی که غیر از این سه ماهه اخیر در این روزنامه گذشت بهتر است ناگفته بماند.خلاصه کلام اینکه به نظر می رسد دوستان روزنامه نگار در تهران امروز باید به فکر شغل دیگری باشند.
نکته دیگر و مهمتر اینکه بسیار متاسفم و شرمنده از روی دوستانی که مصرانه در تمام این مدت ازآنها خواستم صبر کنند و تحت تاثیر احساسات در مورد آینده روزنامه پیشداوری نکنند چراکه مسببنان لغو امتیاز روزنامه در صدد راه اندازی مجدد روزنامه ای به جای تهران امروز هستند و به دلیل جهل گروهی افراد کم تجربه عده ای دیگر را به ناحق در این کوران بی کاری و فشارهایی که متوجه روزنامه نگاران است رها نمی کنند اما به نظر می رسد پیشداوری های آنهاست که امروز به جای اعتماد من به واقعیت پیوسته است.
به هر حال زندگی می گذرد برای همه چه با روزنامه تهران امروز و چه بدون آن . همانطور که بدون ده ها روزنامه دیگر گذشت که دراین سال های گذشته با تاثیرگذاری به مراتب بیش از تهران امروز توقیف شدند و امروز روزنامه نگاران آنها در روزنامه ها و رسانه های دیگر نقش آفرینند.من فکر می کنم با پیگیری معاونان سردبیری بتوانیم حق التحریر آن دسته از دوستانی که به طور صورت نویسندگان و خبرنگاران آزاد با روزنامه همکاری می کردند و اکنون مقادیری از روزنامه طلبکارند را به آنها پرداخت کنیم دوباره با خوش بینی قضاوت نمی کنم که اسباب شرمندگی مجدد فراهم نشود اما ما تلاش می کنیم و امیدواریم با همه دوستان رسمی و غیر رسمی به طور کامل تسویه حساب شود.

پی نوشت : الان یعنی ساعت 11 صبح از روزنامه تماس گرفتند. گفتند پیگیری هایشان برای دریافت مجوز جدید دست کم سه ماه دیگر زمان می برد و با توجه به اینکه روزنامه توان مالی پرداخت حقوق پرسنل را تا سه ماه دیگر ندارد فعلا تعطیل است. همکاران روزنامه تاکید کردند که حقوق باقی مانده همه گروه ها و نیز حق التحریر ها به تناوب در هفته های آینده و احتمالا تا پایان مرداد پرداخت می شود. نکته دیگر اینکه در تماس تلفنی از روزنامه به من گفتند مدیران روزنامه در حال پیگیری هستند که برای روزنامه نگاران تهران امروز در روزنامه های یا مراکز فرهنگی دیگر کار جایگزین پیدا کنند که البته با تشکر از این رویکرد مدیران تهران امروز من فکر می کنم همه روزنامه نگاران این روزنامه یا دست کم اکثریت آنها به اندازه ای توانمند و مستعد هستند که بتوانند اموراتشان را بگذرانند.

در جستجوی نشانه ها

2008-07-04T09:48:00.000+04:30

ساكنان لندن آنقدر به اتوبوس‌هاي قرمز رنگ دو طبقه و عبور هر روزه آنها از خيابان‌هاي مركز شهر عادت كرده‌اند كه غيبت آنها گويي بخشي از چشم‌انداز فرهنگي شهرشان را مخدوش مي‌كند. آنها هر روز از كنار باجه‌هاي تلفني مي‌گذرند كه به عنوان يك نشانه فرهنگي لندن سال‌هاست كه به همان شكل تاريخي حفظ مي‌شوند. چشمان آنها به نماي دودگرفته خانه‌هايي عادت كرده است كه نماد انقلا‌ب صنعتي‌اند.

متن کامل این یادداشت در اعتماد ملی

نکته های یک مصاحبه

2008-07-01T21:54:00.000+04:30

در هفته ای که گذشت بنا بر درخواست یکی از دوستان برای مصاحبه ای از یکی از جامعه شناسان خوش نام وقت مصاحبه گرفتم . پیش از این هم در یکی دو برنامه و نشست تخصصی او را دیده بودم اما فرصتی برای گفت و گو دست نداده بود. بحث ما در مورد مدیریت شهری و مساله پژوهش بود و از آنجا که ایشان جامعه شناس بودند صحبت ها سمت و سوی اجتماعی به خود گرفت. فارغ از همه پرسش های ما و پاسخ هایی که گرفتیم نکته ای در مصاحبه برای من فراتر از پاسخ به پرسش ها تامل برانگیز بود و آن تاکیدی بود که این استاد دانشگاه بر اصل مشاهده در تحقیقات علوم اجتماعی داشت. او در بخشی از سخنانش رویه دانشگاه تهران در تئوریزه کردن ذهن دانشجویان علوم اجتماعی را به شدت مورد انتقاد قرار داد و تاکید کرد که فشار بیش از حد بر دانشجویان و تاکید صرف بر نظریه هایی که اتفاقا منابع اصلی آنها اصلا به فارسی ترجمه نشده و حتی بسیاری از استادان خودشان هم از اصل موضوع بی خبرند شرایطی را پدید آورده که دانشجویان علوم اجتماعی از تحقیق گریزان باشند و این در حالی است که اساسا تحقیقات حوزه علوم اجتماعی جزو جذاب ترین تحقیقات پژوهشی است.
او برای من از کلاس های درسش و از تحقیقات میدانی دانشجویانی گفت که یاد گرفته اند به جای سر کشیدن در مقاله های این استاد و ان استاد و کپی کردن نوشته های دیگران (کاری که متاسفانه خیلی از استادان دانشگاه های ماهم به خوبی انجام می دهند و مقاله های کلاسی بچه ها را به نام خودشان در این مجله و آن فصلنامه منتشر می کنند یا با استفاده ابزاری از دانشجویان توانا نتیجه تلاش های آنها را به نام خودشان در قالب کتاب منتشر می کنند و کلی هم از این حرکت های سخیف ذوق زده می شوند) در خیابان های شهر چشم هایشان را به کار اندازند و مشاهداتشان را یادداشت کنند.از دانشجویانی که یاد گرفته اند که علم و تحقیق از مساله آغاز می شود نه از نظریه . امروز که به حرف های این استاد جامعه شناس فکر می کنم می بینم او در خلال این مصاحبه به چندین پرسش کلیدی من در این سال های اخیردر مورد تحقیقات حوزه علوم اجتماعی پاسخ داد . حرف های ما در این زمینه خیلی به درازا کشید که طبیعتا بخشی از آن لازمه انتشار در مصاحبه نبود. گاهی وقت ها پاسخ پرسش های ادم جایی است که هیچ فکرش را هم نمی کند.

بیا برویم

2008-06-29T20:20:00.000+04:30

بيا برويم روبروي باد شمال آن سوي پرچين گريه ها سر پناهي خيس از مژه ماه را بلدم كه بي راهه‌ي دريا نيست.
ديگر از اين همه سلام ضبط شده بر آداب لاجرم خسته ام، بيا برويم .
آنسوي هر چه حرف و حديث امروز است ، هميشه سكوتي براي آرامش و فراموشي ما باقي است .
مي توانيم بدون تكلم خاطره اي حتي , كامل شويم.
ميتوانيم دمي در برابر جهان به يك واژه ساده قناعت كنيم .
من حدس ميزنم از آغاز اين همه سال و ماه هنوز بيت ساده اي از غربت گريه را به ياد آورم.
من خودم هستم, بيخود اين آينه را روبروي خاطره مگير .
هيچ اتفاق خاصي رخ نداده است.
تنهاشبی هفت ساله خوابيدم و بامداد آن هزار ساله برخاستم.

نامه ها ، سید علی صالحی

تغییر

2008-06-27T16:20:00.000+04:30

یک سال است که فقط تلفنی از حال هم با خبریم . او جزو معدود دوستانی است که با وجود فاصله هایی که زندگی میان دیدارهایمان انداخته همیشه احساس می کنم همین جا کنارم هست با همان روسری های رنگ به رنگش و لباس های متفاوت و مهمتر از آن افکار بلند و ایده های آرمانی. همیشه حرف های تازه دارد. حرف هایی از جنس خودش .همیشه کتاب تازه ای در دستش هست و مهمتر اینکه کشف جدید هنری یا ابتکاری که می تواند ساعت ها با توصیفاتی در مورد آن مرامشغول کند. همیشه برنامه های جدید و آرزوهای بلند و همیشه در عین همه گرفتاری ها خندان.
در سال هایی که از دوستی ما می گذرد با وجود شباهت های بسیار در یک زمینه با هم اختلاف رویه داشتیم او به زندگی رها و خارج از چهارچوب برنامه ریزی و البته به شیوه خودش منظم معتاد بود و من به زندگی در چهارچوب های برنامه ریزی شده و نظم های خودساخته .
نه او تلاش کرده مرا تغییر دهد نه من او را . برای توقیف روزنامه زنگ زده بود حالی بپرسد. این اولین بار بود که احساس کردم جریان های زندگی در این یک سال اخیر هم او را کمی در چهارچوب های زندگی برده و هم مرا از آن چهارچوب های سخت و خدشته ناپذیر رها کرده است. حالا من کمی شبیه او شدم و او هم کمی شبیه من . زندگی هر دوی ما را تغییر داده است.

زنان

2008-06-26T18:19:00.000+04:30

در خبرها خواندم که رییس جمهوری در همایش تجلیل از زنان برتر و نخبه خبر تازه ای را اعلام کرده است. به گفته آقای احمدی نژاد بر اساس لایحه پیشنهادی دولت دو ساعت از ساعت کاری زنان در عین پرداخت حقوق کامل آنها کم خواهد شد. از دیگر ویژگی های لایحه جدید این است که با به دنیا آمدن فرزند اول یک ساعت و با تولد فرزند دوم یک ساعت دیگر از ساعت کار زنان کسر می شود. رییس جمهوری ایران تاکید کرده است که نقش زنان در منزل اساسی تر و مهم تر است .
جالب اینجاست که با وجود رویکردهای آشکار دولت به تحکیم نقش سنتی زنان و شاهکارهایی مانند ازدواج اجباری و بخشنامه هایی که برای ازدواج کارمندان مجرد ضرب الاجل تعین می کنند بازهم طرفداران دولت از انتقاداتی که بابت تنزل دادن جایگاه اجتماعی زنان به آنها می شود آزرده خاطر می شوند.
اساسا علاقه زیادی به رویکردهای افراطی فمنیستی ندارم اما به واقع چه کسی این حق را به دولت ها می دهد که از جانب خودشان برای میلیون ها نفر زن شاغل تصمیم گیری کنند ؟مساله ازدواج موضوعی کاملا شخصی است که تصمیم گیری در مورد آن در حیطه مسایل خصوصی افراد قرار می گیرد.
همین الان و بدون وجود چنین قوانینی به اندازه کافی برای فعالیت های جدی و غیر جدی زنان در عرصه های اجتماعی ، سیاسی و فرهنگی محدودیت وجود دارد . بسیاری از سازمان ها کارمند زن استخدام نمی کنند. بارها حقیرترین آدم هایی که به اندازه یک دانه ارزن شعور ندارند و مشخص نیست بنا بر چه رابطه ای مسوولیتی گرفته اند و باید ریشه های اصالت و خاستگاهشان رادر ناکجا آبادها جستجو کرد، به خودشان اجازه داده اند که تنها به دلیل زن بودن که انتخاب من نبوده در جریان یک رقابت کاری رای به حذف کردن من در مقابل یک همکار مرد بدهند. بارها هنگام مراجعه به سازمان هایی که نمی خواهم نامشان را بنویسم مدیران رسما و آشکارا اعلام کرده اند که در سازمان مذکور از بستن قراردادهای تحقیقاتی با زنان منع شده اند یا دست کم عرف سازمانی به آنها چنین اجازه ای نمی دهد . مهم نیست به نظرم نوع تفکر و موجودیت چنین آدم هایی ارزش گفت و گو ندارد اما به نظرم این شاهکارهای دولت را باید قاب گرفت و مقابل چشمان کسانی گذاشت که بناست چند ماه دیگر رییس دولت دهم را انتخابات کنند.

روزهای در توقیف

2008-06-25T19:03:00.001+04:30

بنا نداشتم که در این وبلاگ درباره توقیف روزنامه تهران امروز چیزی بنویسم و در این روزهای گذشته هم شاید به همین دلیل دست به قلم نشدم .گفتم آرامشی که کمی به دلیل کم تجربگی برخی دوستان مخدوش شده برگردد و بعد.
به نظرم خبرهای کافی از توقیف روزنامه در سایت ها و روزنامه ها موجود است و نیازی به باز کردن دوباره این پرونده نیست فقط نکته مهم اینکه نگران دوستان همکاری هستم که ممکن است این اتفاق ناگهانی جریان عادی زندگی انها را تحت تاثیر قرار بده به ویژه برخی همکاران ما که زن و شوهر در روزنامه شاغل بودند و زندگی شان از محل در آمد تهران امروز می گذشت.
هر چه هست هنوز برای تصمیم گیری و اعلام اینکه قرار است چه اتفاقی بیافتد زود است و به نظرم باید کمی صبر کرد.
به هر حال برای همه دوستان روزنامه نگار آرزوی طول عمر روزنامه هایشان را دارم و امیدوارم این آرزوی خودم که روزی روزنامه نگاران ایران در روزنامه های 100 ساله و 200 ساله کار کنند شکل واقعیت بگیرد.
نکته دیگر هم اینکه از همه دوستانی که در این روزهای بیکاری حالی از ما پرسیدند سپاسگزاری می کنم و به ویژه دلگرمی های برخی دوستان که با وجود اینکه می دانم خودشان بدتر از من گرفتارند و اسیر خرج و مخارج خانواده و استرس های شغلی اما در همان نخستین روز توقیف صمیمانه تمام بضاعتشان را برای همدردی و کاستن از نگرانی های احتمالی به کار گرفتند .
در کنار این سپاسگزاری ها می توانیم به تجربه دردناکی در جریان توقیف این روزنامه اشاره کنم که برای من خیلی اموزنده بود. در جریان توقیف این روزنامه با افرادی مواجه شدم که توقیف این روزنامه جشن نامه پیروزی انها به شمار می رفت. آنهااز مدیران سابق این روزنامه بودند که به دلایلی در یک مقطع زمانی مسوولیت را به دیگری واگذار کردند و رفتند. بله آنها خوشحال بودند که روزنامه بدون حضورشان به گل نشسته اما فرصت طلبی و زیاده خواهی هایشان اجازه نمی داد چشمان مضطرب خبرنگاری را ببینند که به تنهایی هزینه زندگی خود و مادر پیرش را فراهم می کند و در آخرین هفته ماه هر روز گوش به زنگ صدای تلفنی است که به او بگوید حقوق ناچیز 200 هزار تومانی اش را واریز کرده اند.آنها با توقیف تهران امروز به تسویه حساب های شخصی و درونی شان پایان دادند و درست در زمانی که ده ها نفر روزنامه نگار از اضطراب نگرانی و چه کنم های فردا شب تا صبح چشم بر هم نگذاشته بودند آن ها شادمان از پیروزی و این یکی از غیر اخلاق ترین رفتارهایی بود که این روزها با آن مرتب مواجه می شوم.آدم هایی که هر کدام ده ها پست ریاست دارند و از ده ها کانال تامین مالی می شوند و باز به صندلی های ریاست چسبیده اند و آنقدر کم خرد و کم ظرفیتند که تعطیلی یک تحریریه را به هر قیمتی به ابزاری برای فرونشاندن طمع ورزی های تمام نشدنی شان تبدیل می کنند.

هر چه هست این روزهاهم می گذرد و فکر می کنم جای هیچ نگرانی نیست .

پنجشنبه ها

2008-06-19T19:39:00.000+04:30

بر خلاف همه ادم ها عصر های پنجشنبه دلگیرترین روز هفته من است. زمان سخت و سنگین و دلتنگ کننده می گذرد و این روز کش می آید و تمام نمی شود.

در شب کوچک من افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می نگرم
من به نومیدی خود معتادم
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی ؟
در شب کنون چیزی می گذرد
ماه سرخست و مشوش
و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است
ابرها همچون انبوه عزاداران
لحظه باریدن را گویی منتظرند

(باد ما را خواهد برد/ فروغ فرخزاد)

بایکوت خبری شورای شهر : این سخنگو را عوض کنید

2008-06-17T19:01:00.001+04:30

امروز شورای شهر تهران برای گروهی از خبرنگار هیچ خبری نداشت. منظورم آن دسته از خبرنگارانی است که به دلیل برخورد نامناسب شورای شهر تهران و برگزاری جلسات غیر علنی در جریان مصاحبه با خسرو دانشجو، سخنگوی شورای شهر تهران در جلسه روز یکشنبه همین هفته ای که گذشت و رو به پایان است امروز شورای شهر تهران را بایکوت خبری کردند و به جای خبر مصوبات شورا بیانیه ای اعتراض آمیز را در واکنش به برگزاری جلسات بدون حضور مستمع شورای شهر تهران در روزهای یکشنبه صادر کردند.
از زمانی که در خاطرم هست و خبرنگار شورای شهر تهران بودم برگزاری جلسات غیر علنی توسط اعضای شورا اعتراض خبرنگاران را به دنبال داشت چه آن زمان که در دوره اول به دلیل بالا گرفتن اختلافات اعضای شورا این موضوع به کرات تکرار می شد و چه آن زمان که اعضای شورای دوم از ترس خرابکاری مقابل چشم خبرنگاران و درز اختلافاتشان به مطبوعات مهمترین موضوعات شورای شهر را در جلسات غیر علنی به بحث می گذاشتند و اسم این جلسه ها را هم گذاشتند بدون حضور مستمع. یک بار گزارشی برای روزنامه ایران نوشتم در مورد بررسی بودجه پشت درهای بسته شورای شهر و داستان خبرنگار بیچاره ای مانند خودم را که مجبور بودم از پشت درهای شورای شهر مدام چشم بگردانم و ببینم چه خبر است را در قالب یک گزارش توصیفی شرح دادم . یادم هست آن زمان می توانستیم پشت درهای شیشه ای شورا بیاستیم و از لابلای شیشه ها ببنیم داخل جلسه چه می گذرد البته فقط تصویر داشتیم و صدا نبود . بعد از آن گزارش من از پشت این درهای شیشه ای به تدریج فضا برای این دید زدن های گاه به گاه محدود تر شد و اعضای شورا آنقدر به حضور خبرنگاران اعتراض کردند که که هنگام برگزاری جلسه های غیر علنی یک نفر پشت درها می ایستاد و ما را از نزدیک شدن به این در و نگاه کردن به داخل منع می کرد. روال غلط در سال های گذشته بر این بوده که سخنگوی شورا پس از پایان جلسات یکشنبه می آمده و خبر جلسه را البته همیشه به صورت گزینشی به خبرنگاران می داده و می رفته اما به نظر می رسد این روال هم در حال تغییر است تا آنجا که دیگر اعضای شورا تصمیم گیرنده شدند و اگر تشخیص بدهند که فلان روز شورا خبر ندارد شورا هم می تواند به خبرنگاران زنگ بزند و بگوید ما تشخیص می دهیم شورا امروز خبر ندارد و در این میان اگر خبرنگاران بنا بر مسوولیت ذاتی شان به اتاق سخنگو بروند و بپرسند که ای شما اعضای شورای شهر که قرار بود در اتاق های شیشه ای و مقابل چشم مردم تصمیم بگیرید ببخشید ، جسارتا ، با کمال احترام ، البته اگر ناراحت نمی شوید ، ممکن است بگویید امروز از صبح این 15 نفر یا 14 نفر یا هر چند نفر عضو حاضر در جلسه غیر علنی از ساعت 9 تا 10 و نیم صبح چه مصوبه هایی را برای این شهروندان از همه جا بی خبر تصویب کردند ؟ مدت ها بود انسجام خبری که تا پیش از این همیشه میان خبرنگاران حوزه شهری وجود داشت مخدوش شده بود و این اتفاق نشان می دهد که خبرنگاران قدیمی شورا همچنان به استقلال خبری خود پایبندند.
به هر حال هر چه هست این مطالبه جامعه خبری از شورای شهر تهران که نمی بایست پشت درهای بسته برای شهر تصمیم بگیرد مطالبه جدی است که متاسفانه سنگ بنای غلط این جلسات به معنایی که امروز شاهد آن هستیم در دوره دوم و توسط گروهی که سعی داشتند اختلاف نظرها و البته خرابکاری های دوران شهردار سابق تهران را پنهان کنند و بر طرح های غیر کارشناسی آن زمان ماله بکشند ، نهادند و دوستان اصلاح طلبی هم که اتفاقا در شعارهایشان ادعا می کردند در صورت انتخاب شدند اولین تصمیمی که خواهند گرفت و چانه ای که خواهند زد در ارتباط با جلسات روزهای یکشنبه و علنی شدن آن خواهد بود این روزها به جمع دوستان اصولگرا پیوستند و فکر می کنند هنر بسیار بزرگی که می کنند این است که می آید در وبلاگ هایشان بخش هایی از آنچه به نفع خودشان هست را به صورت کاملا گزینشی و با رویکرد های کاملا سیاسی و جهت دار و نه به واقع با رویکرد اطلاع رسانی و مبتنی بر آنچه در جلسات شورا گذشته را نقل می کنند و اسمش را هم می گذارند گزارش به مردم . واقعا خنده دار است . البته اگر امروز به آنها انتقاد کنید یک جمله معروف دارند که به شما بگویند و آن اینکه : ما در اقلیتیم . بله می دانیم شما در اقلیت هستید اما مدرس هم یک نفر بود در برابر یک مجلس چند صد نفری و آنقدر کارآمد و شما هم 4 نفرید در یک شورای 15 نفری و این همه در انفعال.
من بیانیه را خواندم اصل اعتراض بچه ها به شورای شهر تهران است و این وضعیت خبررسانی توسط اعضای شوراست که این شرایط را پدید آورده است . خود ما در تهران امروز تا به حال ده بار با آقای دانشجو در مورد اینکه حاضر نیست در ارتباط با مسایل شهری اطلاع رسانی کند بحث و جدل داشتیم . بارها گفته ام و خبرنگاران گروه هم به ایشان گفته اند اگر نمی توانی ، مسوولیتت را واگذار کن. چندین بار این اعتراض ها را با عکس ایشان و سوتیتر در روزنامه کار کردیم اما به نظر می رسد اعضای شورا همچنان بر شیوه های یک سویه اطلاع رسانی تاکید دارند و اتفاقا این فرایند اصلاح طلب و اصولگرا هم نمی شناسد .تنها تفاوت در این است که دوستان اصلاح طلب در شعار از خبرنگاران حمایت می کنند اما با اطلاع رسانی گزینشی جریان های خبری را محدود به چند رسانه خاص کرده اند.
در ماه های گذشته یک بار از دوستان روابط عمومی پرسیدم ، چرا برای شورا سایت اطلاع رسانی قوی راه اندازی نمی کنید ، نهادی با این همه فعالیت و مصوبه به سایتی فعال تر از آنچه هست نیاز دارد. یکی از همکاران که از بچه های با سابقه مطبوعاتی است گفت ، همه تلاش ها را کردیم اعضا به کار اطلاع رسانی به معنایی که تو می گویی اعتقاد واقعی ندارند.

دغدغه های تاریخی و آرزوهای محال

2008-06-15T18:03:00.000+04:30

ماسوله شهری است که همیشه در اعماق ذهنم دوستش داشتم . آن خانه های پلکانی و سوار بر سر همدیگر. آن گلدان های شمعدانی و عروسک های دستباف و طبیعتی که هنرمندانه با زندگی آمیخته است. آنقدر این شهر را و رویاهایش را دوست دارم که همیشه آرزو می کنم آنجا کلبه ای داشته باشم و آخرین روزهای هفته هارا میان شمعدانی ها و دخترانی که عروسک می بافند بگذارنم. چند روزی پیشتر یکی از دوستان فهیم و نکته سنج روزنامه نگار از سفری از ماسوله بر می گشت و روایت هایی از تخریب تاریخ این شهر پلکانی گفت که دلم را به درد آورد. او می گفت سازمان میراث فرهنگی در جریان مرمت خانه های ماسوله تمام خورشید هایی که نشانه هایی مهم از آیین میتراییسم در ایران بوده از بین برده اند. بله دوستان ما در سازمان میراث فرهنگی به بهانه مرمت روی تمام این نشانه ها را ماله کشیدند و رفته اند. بله این هم از این نوع مرمت کردن آثار تاریخی . این همکار خبرنگار ما می گفت در ماسوله ساختمان هایی ساخته اند که پارکینگ هایش با درهای آکاردئونی که د ساختمان های نوساز تهرانی به کار می رود تزین شده . دیدنی های او از ماسوله خیلی دردناک بود آنقدر که از 4 روز پیش تاکنون مدام تصویر این اغتشاش ها که البته در گذشته هم بوده اما در سال های اخیر به برکت حضور شکوهمندانه آقای مشایی در سازمان میراث فرهنگی به اوج رسیده جلوی چشمانم رژه می رفت .
دو روز است که جای ما در تحریریه تهران امروز جابه جا شده است و یک طبقه رفتیم بالاتر . از پنجره این طبقه سوم من توانستم چشم انداز خیره کننده دو خانه را ببینم که هر روز از کنارشان عبور می کنم . این خانه ها دو خانه تاریخی هستند که با معماری دوران پهلوی اول و استفاده از آجر بهمنی ساخته شدند. یکی از خانه ها کرکره های قدیمی سفید دارد و من بی نهایت این کره کره ها را دوست دارم. در طول مسیری که هر روز از پارکینگ خیابان حافظ تا روزنامه پیاده روی می کنم این دو خانه جزو معدود تصاویری است که بی اغراق هر روز چشمان مرا با خود می کشند. دیروز فرصتی شد تا از طبقه سوم این خانه های زیبا را ببینم . یکی از آنها فوق العاده است. خانه ورودی دایره ای دارد و در بالاتری قسمت آن در طبقه دوم یک اتاق دایره شکل با پنجره های مربع شکل پوشانده شده که به صورت ردیفی دیوارهای این اتاق را احاطه کرده اند.خانه نقلی اما چشم انداز آرامش بخش آن بی نهایت فراخ است. ما چند دقیقه ای ایستادیم و در مورد این خانه صحبت کردیم . همکارم گفت من اگر این خانه را می خریدم پنجره های چوبی اش را عوض نمی کردم و من گفتم اگر من می خریدم پشت هر کدام از این پنجره ها گلدان می گذاشتم؛ شمعدانی و اطلسی و برای پنجره هایی که کره کره نداشت کرکره می گذاشتم . همکارم گفت: کف حیاط را بالاآورده اند اگر خریدیم یادمان باشد وضعیت حیاط را به حالت اول برگردانیم. خلاصه اینکه ما همه رویا پردازی هایمان را در مورد این خانه تاریخی که شاید هیچکدام از شما حاضر نباشید یک دقیقه هم در آنجا زندگی کنید ادامه دادیم . زودتر از آنچه تصور می کنید فهمیدیم این خانه در اختیار یک شرکت تجاری است. همکارم می گفت : ما حتی پول نداریم که مثلا چندتا روزنامه نگار بشیم و شراکتی بریم این خانه را بخریم و هر کدام یک اتاق برداریم برای دفتر کارمان.
خلاصه اینکه تصویر این خانه آجر بهمنی روزها گاه به گاه که خسته می شوم مرا مشغول می کند و من هر روز به این مساله فکر می کنم که چرا سازمان میراث فرهنگی ما و فراتر از آن نظام حمایتی میراث فرهنگی ما در ایران تا این حد ناتوان است که این خانه تاریخی یکی یکی در حال نابودی اند و این ماهایی که آرزوی زندگی و نگهداری از این خانه ها را داریم چرا هیچ وقت نمی توانیم این آروزهای فرهنگی ساده را عملیاتی کنیم.الان درایتالیا بسیاری از خانه های تاریخی را شهروندانی حفظ می کنند که در خانه صد ساله و 500 ساله ساکن هستند . دولت به آنها برای حفاظت از خانه های قدیمی وام های کم بهره و گاها بلاعوض می دهد . ساکنان خانه های تاریخی از بالاترین حمایت های فرهنگی و سیاست های تشویقی برخوردارند و ما اینجا برای زندگی در خانه ای با آجر های بهمنی در مرکزی ترین محله های تهران که هیچ ، برای حفاظت از خانه ها و تبدیل آنها به موزه ها و پایگاه های فرهنگی جز اه و حسرت ، هیچ در بساط نداریم . یک سال پیشتر گزارشی در مورد خانه های قدیمی شمیران نوشتم . وضعیت همه انها در دناک است . از سویی سازمانی متولی صیانت از این ارزش هیا فرهنگی است که برای صیانت از این مفاخر هیچ توان مدیریتی برخوردار نیست و از سوی دیگر نظام مدیریت شهری از اساس با ارزش های این خانه ها و امثالهم در فضای شهری بیگانه است .اگر اینگونه نبود که خانم جلالی در اصفهان که معروف دوستداران میراث فرهنگی هست پس از سال ها مبارزه برای نگهداری خانه تاریخی اش به صرافت فروش آن نیم افتاد. هر وقت از خانه های تاریخی تهران و بافت قدیم پایتخت می نویسم از میان برنامه های متعدد اجرا نشده و خاک گرفته در این سازمان و آن سازمان، به یاد شعارهای یک نفر می افتم : آقای مسجد جامعی و یک تیتر از مصاحبه های انتخاباتی اش با این عنوان که شهری ایرانی می سازیم با عطر لاله عباسی . چقدر او از بافت تاریخی تهران دفاع کرده بود و چه وعده ها که برای صیانت از همین خانه های تاریخی بی دفاع نداده بود . یک سال از فعالیت شورای سوم گذشت و در این یک سال که ما هنوز خبری از این وعده ها نداشتیم . امیدوارم سه سال دیگر زمان کمی برای ارائه دست کم یک طرح از طرف کمیسیون فرهنگی شورای شهر تهران به منظور صیانت از بافت های تاریخی نباشد.

سعدی ، سایه و یک کشف جدید

2008-06-11T07:43:00.001+04:30

دو روزه که ذهنم به طور عجیبی با این دو تا غزل دوست داشتنی درگیر شده اولی از ابتهاج و دومی از سعدی تا حالا 100 بار از نو خواندمشان. اعجاب انگیزند. دیشب داشتم با یکی از آدم های ارزشمند این روزگار در مورد این شعرها و مشخص تر غزلیات سعدی وتفاوتهایش با حافظ واینکه کدام ها را بیشتر دوست دارم حرف می زدم. همینطور که گوش می داد حرف های من که تمام شد غزلی را خواند که فوق العاده بود، از نظر کلام و همه چیز هیچ ایراد وزنی نداشت و آخرین بیتش هم با یکی از ابیات سعدی تمام می شد . در تمام مدتی که می خواند منتظر بودم شعر خواندش تمام بشود و بپرسم این شعر از کدام شاعر است . وقتی تمام شد، تاریخ شعر و مکان را خواند اول نفهمیدم که معنی تاریخ این هست که خودش سروده ، دوباره گفت و تاکید کرد که فکر کن و ببین در این زمان و تاریخ چه کسی می تواند فلان جا باشد . کسی نبود غیر از خودش . تا حالا نمی دانستم شعر می گوید و اینقدر از دیشب از این کشف جدید در حیرتم که خدا می داند، می دانم تا مدتی این دانسته جدید و ابعاد مختلفی که می تواند داشته باشد رهایم نمی کند اما ان دو تا شعر :

کهربا

من نه خود می روم ، او مرا می کشد
کاه سرگشته را کهربا می کشد
چون گریبان ز چنگش رها می کنم
دامنم را به قهر از قفا می کشد
دست و پا می زنم می رباید سرم
سر رها می کنم دست و پا می کشد
گفتم این عشق اگر واگذارد مرا
گفت اگر واگذارم وفا می کشد
گفتم این گوش تو خفته زیر زبان
حرف ناگفته را از خفا می کشد
گفت از آن پیش تر این مشام نهان
بوی اندیشه را در هوا می کشد
لذت نان شدن زیر دندان او
گندمم را سوی آسیا می کشد
سایه ی او شدم چون گریزم ازو ؟
در پی اش می روم تا کجا می کشد

و اما سعدی

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند وآیند و تو همچنان که هستی
چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن
تو چو روی باز کردی در ماجرا ببستی
...

کتابخانه ملی و استعدادهای سرگردان

2008-06-09T16:29:00.000+04:30

1بنا بر مسوولیت های کاری و پیش بردن اموری که جز در کتابخانه ملی پیش نمی رود امروز رفتم کتابخانه ملی . دسترسی به منابع کتابخانه 400 هزار جلدی دایره المعارف در یک سال و اندی گذشته و قبل از آن هم استفاده از کتابخانه ناقص دانشکده علامه طباطبایی مانع از آن شده بود که به تشکیلات کتابخانه مرکزی در ساختمان جدیدش در بزرگراه حقاینی سری بزنم و آخرین تجربه هایم از این تشکلایت به زمانی بمر می گشت که می خواستم برای روزنامه ایران گزارشی درباره آزاد راه تهران شمال بنویسم و در کتابخانه در محل سابق دنبال مستندات تاریخی می گشتم . این بار اما تجربه حضور در ساختمان جدید متفاوت بود. ساختمان بزرگ و مجهز کتابخانه واقعات هیچ شباهتی به آن دالان های بسسته ، تاریک و دلیگری کتابخانه قدیمی در خیابان سی تیر ندارد . انجا که ایستاده بودم و کارهایم را برای عضویت دوباره و این حرفها پیش می برم بعضی از آدم ها را می دیدم که مرا می بردند به همان خیابان سی تیر و همان کتابخانه قدیمی . خیلی جالب بود دیدن همان کارکترها در این فضای جدید . غیر از حراست کتابخانه که مرا مجبور کردند با یک مقنعه چروک که از اعماق وسایلم در صندوق عقب ماشین پیدا کردم به داخل کتابخانه بروم تقریبا بقیه مسایل خیلی بهتر از آنچه پیش بینی می کردم پیش رفت. به راحتی اسناد مهمی در مورد سازمان تامین اجتماعی از نمایه به دست آوردم در کمتر از چند دقیقه تمام این اسناد را روی سی دی به من تحویل دادند و من واقعا شگفت زده شدم . البته تعداد ناراضیانی که به کتابخانه مراجعه می کنند و به دلیل باز نشدن برخی مخازن در جریان جابجایی موفق به پیدا کردن کتاب مورد نظرشان نمی شوند کم نیست اما نقطه بسیار امیدوار کننده تر حضور امروز من در کتابخانه ملی مشاهده تعداد زیادی از جوانان بود که در این کتابخانه دنبال اطلاعات می گشتند ، توی محوطه قدم می زدند و این تصویری بود که من در کتابخانه تاریخی مان در خیابان 30 تیر کمتر با آن مواجه شده بودم . خیلی از آنها پژوهشگران جوانی بودند که به واقع سرمایه های مهمی برای این کشورند هر چند که واقعا بیشترین تعداد آنها در این نظام فرسوده و از هم گسیخته آموزشی واقعا سرگردانند ونمی دانند جایشان کجاست . به انها خیلی فکر می کنم شاید چون خودم هم جزیی از آنها هستم و اینکه واقعا جای این تعداد جوانی که به هر حال هر کدام تحصیلاتی دارند و بسیاری با اتمام دوره کارشناسی ارشد در عین ادامه تحصیل یا حالا توقف آن دنبال کاری که از نظر روحی و اقتصادی تامین کننده آن ها باشد می گردند و همینطور معطل مانده چه باید بکنند؟ به هر حال وقتی همه تیرها به سنگ خورد آن زمان است که این استعداد راه رفتن پیش می گیرند و بعد ما می مانیم و این همه عقب ماندگی علمی . امروز از کتابخانه ملی که بیرون می آمدم از سویی خوشحال بودم که می توانم خیلی از شب ها تا ساعت 10 بیایم اینجا و کارهام را پیش ببرم با سرعت و استفاده از این تجهیزات جدید و از طرفی به همه استعداد های سرگردانی فکر می کردم که الان هر کدام از آنها می بایست در یک پژوهشگاهی در حال تولید علم و کشف نکته های جدید و حضور موثر در عرصه های علمی و پژوهشی باشند اما همه در محوطه کتابخانه ملی سرگردانند و این خیلی دردناک است.

2نتایج کار تحقیقی ام در مورد موضوع مقاله ای که دارم روی آن کار می کنم خیلی هیجان انگیز شده تا حالا 219تا پرسشنامه پر کردم . دیروز عصر که زنگ می زدم به دوستان روزنامه نگار برای پر کردن این پرسش نامه ها با یک پدیده تازه هم مواجه شدم وقتی از همکاران مرد می پرسیدم سن ؟ و مثلا می گفتم خوب شما بین 25 تا 35 هستید یا 35 را رد کردین کلی بهشون بر می خورد و بحث می کردند که مثلا خانم لالمی کم لطفی می کنین ما فقط 34 سال و شش ماهمونه :) خلاصه اینکه پدیده سن برای آقایان هم به تدریج به یک مساله محرمان تبدیل می شود مخصوصا وقتی ازدواج نکرده باشند. این علیرضا بندری بی جنبه ( به شوخی می گم از همکاران خوب ماست ) که می گفت اگر مساله خواستگاری و چیزی در میانه از همین الان بگو من خودم را آماده کنم :)، ببینید ادم در خلال انجام یک کار تحقیقی با چه مسایلی که مواجه نمی شود ! :)

3 این پارک زنان در خیابان جلفاو به عبارتی بزرگراه حقانی واقعا تجربه متفاوتی برای آدم است . اگر تجربه نکردید و می توانید گه گاهی برای ورزش سری به آنجا بزنید مطمئنا ضرر نمی کنید من همین جا از مسوولانی گه این فکر بکر را کردند تشکر می کنم هر چند می دانم که دوستان روزنامه نگاری که علاقه مند به فعالیت های زنانه هستند همین جا نفرینم می کنند که چرا من از این جریانی که نوعی تفکیک جنسیتی را به جامعه تحمیل کرده حمایت می کنم . به هر حال من حس خوبی دارم وقتی آنجاهستم البته اگر به طور ناگهانی یکی از همکاران مرد پارک از خلال درختان ظاهر نشوند.

دو مصاحبه و آرزویی که برآورده شد

2008-06-07T21:15:00.000+04:30

یکی از دوستان چندی پیش گلایه می کرد که این کلبه شما وبلاگ است یا هفته نامه باید بگم اولا به ذات این کلبه وبلاگ روزانه است اما بنا به مشغله زیاد متاسفانه نمی رسم مداوم به روزش کنم.
جای همه شما خالی که در این تعطیلات در یک عملیات جانانه بالکن خانه ام را رز درختی کاشتم و یکی از آرزوهای دیرینه ام در بخش گل کاری برآورده شد. واقعا گیاهان با حالت های روحی و احساسی ما آدم ها واکنش نشان می دهند یک مدتی که بی حال و حوصله بودم کاملا در آنها تاثیر این روحیه را می دیدم خیلی متاسفم که نمی توانم در این حظ بصری شریکتان کنم .
این هفته یک مصاحبه ای داشتم با آقای علیرضا رجایی در مورد نهادهای مدنی و کمی هم در مورد انجمن صنفی روزنامه نگاران. چقدر مصاحبه خوبی بود یعنی این همکار روزنامه نگار ما چقدر سنجیده و منطقی صحبت کرد آنقدر که حتی کلمه ای از سخنانش را در تنظیم مصاحبه نزدم. دلم نیومد . هر کدام از حرف هایش یک پیام تازه داشت. چاپ شد خودتان پیدا می کنید و می خوانیدش.
یک اتفاق دیگر امروز یک مصاحبه از یکی از دوستان، آقای مهرگان را با خانم ابتکار خواندم و حقیقتا مصاحبه جانانه ای بود.جانانه از این نظر که کیوان با آن روحیه و کلام و جسارت پرسشگری همیشگی اش سوالاتی را پرسیده بود که در برخی موارد سوالات من بود مثلا اینکه به نظر شما اين مسائلي که بيان کرديد براي کساني که با اميدهاي بسيار به شما راي داده اند قانع کننده است؟
این پرسش کیوان دقیقا در متن مصاحبه این معنی را می دهد که کسانی که به شما رای دادند از عملکرد شما و اینکه حضور شما اساسا چه سودی برای اصلاح طلبان داشته راضی نبودند.
البته مصاحبه باید چالشی تر از این اداره می شد اما با این وجود این همین مصاحبه برای من که به شدت از عملکرد اصلاح طلبان شورای شهر سرخورده و نا امید هستم و اینکه می بینم بالاخره یک خبرنگاری هست که این پرسشگری ها را شروع می کند و از آنها می خواهد که به افکار عمومی در قبال عملکرد انفعالشان در شورای شهر تهران پاسخ دهند بسیار امیدوار کننده بود و البته کلی به جواب های بی ربط خانم ابتکار خندیدم . این مساله را تاکید کنم که من برای ایشان احترام ویژه قایلم به ویژه فعالیت های زیست محیطی و تلاشی که در این زمینه داشته اند و دارند اما از دو سال پیش تاکنون دهها بار خودم را به دلیل رایی که به نام ایشان به صندوق انتخابات شورای شهر ریختم شماتت کردم . به نظرم ایشان و دوستانشان به ویژه آقای نجفی واقعا به درد کار شورا نمی خوردند بهتر بود می نشستند خانه و روزنامه هایشان را مطالعه می کردند ، همان کاری که اغلب آقای نجفی در شورای شهر تهران می کند یا دست کم هر وقت من شورا رفتم همین صحنه را دیدم . حالا شاید شما با من موافق نباشید. به هر حال پیش بینی های من در مورد اینکه شوای سوم به دلیل وجود چهره هایی مانند آقای نجفی ،آقای مسجد جامعی ، خانم ابتکار ودیگران به مراتب از دوره های اول و دوم عملکرد بهتر و پخته تری خواهد داشت و با اقتدار بیشتری عمل می کند کاملا پرت و پلا بود چون تجربه نشان می دهد این شورا به مراتب انفعالی تر از دو دوره گذشته عمل کرده و حتی دیگر از آن پویایی و طرح های رسول خادم هم خبری نیست. به هر حال این شورایی است که اغلب خبرنگاران شورا دوستش ندارند. منم هم مثل همه آنها .

تبلیغات {...}

2008-05-31T18:54:00.000+04:30

روزهایی که حوصله رانندگی ندارم در مسیر برگشت برای رسیدن به خانه از میدان ونک پیاده عبور می کنم . یکی از حوزه های ضد علاقه من به طور کلی تبلیغات است. معمولا بیل بوردها را نگاه نمی کنم و از این تلویزیون های شهری هم رسما متنفرم اما این تبلیغ چگونه می توان یک ... را دوست داشت ؟ همان نخستین روزی که نصب شد توجه من را جلب کرد.شب که رسیدم منزل یکی از دوستان در تماسی از این تبلیغ می پرسید و من گفتم نمی دانم تبلیغ چیست و او گفت که کتابی به همین نام وجود دارد که در مورد زنان ویژه است و همین نام را دارد و مثل اینکه بچه های شهرداری بی خبرند. صبح تماس گرفتم با یکی از همکاران در روابط عمومی سازمان زیباسازی و موضوع را جویا شدم گفت این تبلیغی در مورد فیلمی به نام تیغ زن است . موضوع را سربسته گفتم و گفت ارشاد به این تبلیغ مجوز داده و مسوولش خودش است خلاصه اینکه بعد هم گزارش روزنامه اعتماد در آمد و خلاصه امروز هم خبر جمع آوری این تبلیغات .
یک نکته ای هست . اول اینکه این وزارت ارشاد و وزیر محترم روزنامه نگار که این همه از اخلاق و فرهنگ و این مسایل حرف می زند چه جور به چنین تبلیغی مجوز می دهد ؟ به قول یکی دوستانم دیروز می گفت کسی که این تبلیغ را با هدف خاص مطرح کرده کاملا در جلب توجه افکار عمومی موفق بوده گفتم طبیعی است چون عامل جنسیت و آن هم زن را وارد کرده که در تبلیغات ما به این شیوه مرسوم که نیست بر اساس آیین نامه تبلیغات مصوب بعد از انقلاب ممنوع هم هست.
به هر حال بازهم همان سوال همیشگی که واقعا اگر زمان خاتمی چنین تبلیغی می رفت روی بیل بورد ها و اگر شهرداری بدون مجوز ارشاد این تبلیغ را نصب می کرد چه اتفاقی می افتاد؟ احتمالا همه طرفداران دولت کفن پوش می رفتن ریاست جمهوری و شورای شهر اما در شرایط فعلی تبلیغ بدون سر و صدا پایین کشیده می شود ، هیچ کس نگران عرف جامعه نمی شود ، هیچ کس نمی پرسد : بابا تو این وزارتخانه چه خبر است ؟ هیچکس مدیران دولتی را به اعمال فرهنگی خلاف عرف متهم نمی کنه اما اگر اینگونه نبود ، وزیر ارشاد یک عنصر غرب زده و آمریکایی معرفی می شد ، همه می گفتند دولت ارزش های اجتماعی و انقلابی را نادیده گرفته ، خانم رجبی برای آقای خاتمی و شهردار تهران از آن نامه های فدایت شوم می نوشتند و همه یاد ارزش های اجتماعی از دست رفته و افکار عمومی و توهین به ملت و این چیزها می افتادند .خدا می داند که چه بلایی بر سر عاملان این تبلیغ در نمی آمد.اما واقعا این انصافه ؟
به نظرم با وجود همه نقدهایی که گاهی ما به این دولت داریم در برخی موارد خیلی خوب است که برخی تندروها قدرت را در دست گرفتند تا بفهمند که همه چیز بیرون گود نشستن و نقادی کردن نیست و بدانند که بله مدیریت کردن این مسایل را هم دارد اینکه گاهی رشته بعضی امور بدون اینکه خبری از چمدان های دلار باشد از دست آدم در می رود .

گزارش مرتبط مهر

غروب پنجشنبه و هفته ای که گذشت

2008-05-29T21:03:00.001+04:30

1. خستگی کارهای این روزها که به دلیل فشردگی یک کار تحقیقی تا 14 ساعت بیشتر هم در روز رسیده تا بعد از تعطیلات اگر خدا بخواهد تمام می شود و من می توانم کمی نفس تازه کنم . امیدوارم که بتوانم .
2. گاهی احساس می کنم برای این زندگی فانی گذرا چه هزینه هایی که نمی پردازیم . این روزها یک پرسش که چندماهی است که ذهن مرا به بازی گرفته بازهم به سراغم آمده که آیا به واقع راه درست زندگی کردن همین راهی هست که می روم ؟ گاهی در مورد مسوولیت هایی که دارم نگران می شوم و فکر می کنم اگر روزی برسد که بفهمم همه این سال ها در مورد چگونه زیستن اشتباه کردم آن روز چگونه روزی خواهد بود؟
3.در هفته ای که گذشت شماره آخر مجله رویش را گرفتم به سردبیری آقای رشید پور. همین مجری که برنامه مثلث شیشه ای را اجرا می کند. محتوای این مجله و رویکردهای آن به قدری ضعیف است که به هیچ کس توصیه نمی کنم مثل من حتی یکبار تجربه خریدنش را به جان بخرد. فاجعه بود این مجله از نگارش از سوژه ها از مصاحبه و از همه چیز.به هر حال این هم رویه ای شده که مجریان و دست اندرکاران صدا و سیما با راه اندازی مجله های سطحی و استفاده ابزاری از موقعیتی که در صدا و سیما دارند برای خودشان پول و درامدی به هم می زنند. دردناک تر اینجاست که صاحبان صنایع و خدمات حاضرند برای مزخرفات این مجله ها آگهی های سنگین بدهند اما مجله ای مانند شهروند را که ورق می زنی با آن همه محتوا و زحمتی که برایش می کشند خالی از آگهی است.
4.نگران دوستانی هستم که این روزها خستگی ها و آزردگی ها به دلایل متعدد مکدرشان کرده است.سرخوردگی های آنها نگرانم می کند به ویژه آن گروهی که به واقع در شمار انسان های شریف این جامعه اند و شاید همین رویه است که آنها را در برابر این همه کج روی ها و ناراستی ها سرخورده کرده است. دوستانم در دانشکده ، دوستانم در روزنامه ها .
5.کتاب تحول گفتار دموکراسی در ایران نوشته محمد جواد غلامرضا کاشی این روزها مرا بیشتر از قبل مشغول کرده خواندنش را به دوستانی که علاقه مند به موضوع آزادی و مطبوعات هستند توصیه می کنم. نگاه آقای کاشی را در تحقیقاتش خیلی می پسندم و به نظرم می توان با خواندن کتاب هایی از این دست برای تحقیقات مشابه که جایشان در نظام پژوهشی ما بسیار خالی است ایده های بسیار گرفت و انگیزه های درونی را تقویت کرد.

گزارش ، رپورتاژ یا چی ؟

2008-05-28T13:00:00.001+04:30

امروز صبح داشتم خبرهای شهری را کد گذاری می کردم در میان خبرها و گفت و گوها رسیدم به گزارش از مصاحبه ای حقیقتا خواندنی .
این گزارش از مصاحبه که با تیتر سیمای حمل ونقل و ترافیک در سال 1386 در روزنامه راه مردم در تاریخ 30 اردیبهشت منتشر شده به واقع نادانی و ناتوانی برخی از روزنامه نگاران جوان را به نمایش می گذارد. خواندن ورودی این گزارش که برای ما در روزنامه اسباب خنده بسیار شد.را از این جهت توصیه می کنم که ببینید روزنامه نگاری ما با چه شرایطی و توسط چه جور نویسندگانی اداره می شود. من واقعا نمی دانم آیا این یک گزارش رپورتاژی است که اگر اینگونه باشد هم نویسنده خیلی ناشیانه عمل کرده است و اگر نه هم که باید به تعهدات نداشته نویسنده در رعایت اصل بی طرفی تاسف خورد .این مطلب از آن نمونه های مثال زدنی در کلاس های مصاحبه و روزنامه نگاری است. مثال هایی که کلاس را از خنده منفجر می کند :) مثل اتفاقی که امروز با خواندن این مطلب برای تحریریه ما افتاد :
"مهندس ولی متمرکز در کار و مسوولیت خودش است به طوریکه در هنگام حضور من برای مصاحبه با وی ، اولش قبل از اینکه از خودش چیزی بگوید یا معرفی داشته باشد سریع به اعلام گزارش آماری از مبحث حمل ونقل و ترافیک و وضعیت پایانه های استان تهران می پردازد. بعد از کلی گفت و شنود و تبادل نظر می گویم آقای مهندس برای آشنا شدن بیشتر شهروندان عزیز با شما به عنوان یک مدیر موفق و کارآمد کمی نیز از خود بگویید ، تواضع و فورتنی مخصوص به خود را دارد . او در دوران فعالیتش منشا خیر و خدمت به جامعه و ابتکار عمل و خلاقیت در زمینه های گوناگون بوده است و حتی از مقامات عالیرتبه کشور نیز لوح نشان و تقدیر از کار و تلاش دریافت نموده و به کثرت این نشان ها در دفتر کارش مشاهده می شود اما او رغبت چندانی به نشان دادن این تقدیر نامه ها ندارد .... "

من فکر می کنم این آقای مهندس ولی خودش هم باورش نمی شود که یک همچین کسی باشد .واقعا به این نوع نوشتن ها چی باید گفت ؟

یک پیاده روی خبری

2008-05-23T19:13:00.000+04:30

الان از یک پیاده روی خبری برگشتم . پیاده روی خبری زمانی شکل می گیره که در مسیر پیاده روی شما عده ای برای نام خلیج فارس تجمع کنند.
الان تقریبا 3 ساعته که این تجمع شروع شده و علاوه بر شعارهای گروه های مردمی پراکنده در حمایت از خلیج فارس ماشین ها هم با بوق زدن اعتراض می کنند و البته این صدای بوق ها واقعا دیوانه کننده است. فکر می کنم تا نیم ساعت دیگر یعنی حدود 19 و 30 دیگر تمام جمعیت پراکنده شوند. پیاده روی خبری من نشان می دهد عمده تجمع در خیابان ولی عصر حد فاصل پارک ساعی و بلوار میرداماد بود. من تا پارک ساعی رفتم و برگشتم تا سر میرداماد فکر می کنم گروه سنی تجمع کنندگان بین 17 تا 27 سال بود و تعداد کمتری از میانسالان در آنها دیده می شدند. جالب اینجاست که تعداد زیادی از همین میانسالان که ایستاده بودند و ناظر جریان از جوان ترها تشکر می کردند. فکر می کنم حدود ساعت 5.30 بود که نیروی انتظامی در منطقه مستقر شد. در این زمان تجمع کنندگان بخشی نزدیک پارک ساعی و بخشی سر میرداماد کنار دانشگاه خواجه نصیر شعار می دادند : مرگ بر امارات یا خلیج فارس از ایران هیچ وقت جدا نمی شه و پلاکاردهایی داشتند که روی آن نوشته شده بود : اجازه نمی دهیم یک وجب از خاک ایران جدا شود.
از خانمی پرسیدم اینجا چه خبره ؟ خیلی تعجب کرد و گفت : مگر شما نمی دانید . گفتم : نه . گفت : خانم دارند خلیج فارس را جدا می کنند از ایران تازه جزایر سه گانه هم هست . گفتم : خوب اینکه تازه نیست الان بیشتر از دو ساله که بحثش هست . گفت : شما ماهواره شبکه >>> نگاه نمی کنید .گفتم : معمولا نه . گفت : خوب همینه که بی خبرید ( البته مثل عقب افتاده ها به من نگاه کرد) . پایین تر از میدان ونک که می رفتم یک پسر جوانی اومد گفت : خانم من اگر می شه کنار شما راه برم که من را نبرند. گفتم اگر تنها بری بهتره چون اینطوری ممکنه هر دوتامون را ببرن ، آنوقت منم به جرمت اضافه می شم . خلاصه ناامید شد و رفت وقتی داشت می رفت پرسیدم این تجمع از طرف کجا برگزار شده ، گفت : کانال های >>> و >>> ماهواره برای برگزاری این تجمع خیلی تلاش کردند.
روبروی پارک ساعی حدودا 40 نفر ایستاده بودند و شعر ای ایران ای مرز پر گهر را می خواندند. عمدتا پسر بودند شاید یکی دو نفر دختر و زن جوان. اما شمال میرداماد جمعیت متنوع تر بود هم از نظر جنسیتی هم و از نظر سنی با این همه به نظرم کل جمعیت از 400 نفر بالاتر نمی رفت گاهی هم شعار می دادند نیروی انتظامی حمایت حمایت نمی دانم این شعار توی این شرایط به چه دردی می خورد ؟
به هر حال گزارش پیاده روی خبری من نشان می دهد که پلیس با تجمع کنندگان برخورد بدی نداشت. با وجود اینکه این تجمع بدون مجوز وزارت کشور برگزار شده بود و البته تاثیر گرفته از برنامه های ماهواره ای بود من فکر می کردم به گونه ای دیگر با آن و برخورد شود اما در حضور 2 ساعته ای که بیرون داشتم به نظرم رسید که نیروهای انتظامی عمدتا سعی داشتند مردم را متفرق کنند و من درگیری یا برخورد توهین آمیزی ندیدم .
جالب اینجاست که سر میرداماد خانمی با شوهر و فرزندانش آمده بودند و با خودشان فلاکس چای و قهوه و تنقلات هم آورده بودند. آمده بودند پیک نیک :) یکی از ماموران می گفت آخه خانم این بساط چای و میوه این وسط چیکار می کنه ؟ خانمه گفت آقا ما می خواستیم بریم پارک دیدیم اینجا جذاب تره همین جا نشستیم . مامور گفت : شما برین پارک ساعی آنجا هواش بهتره .
الان که دارم این گزارش را می نویسم و از پنجره برجکم بیرون را می بینم خیابان وضع عادی گرفته است ماموران رفته اند و مردم هم .
وقتی از پیاده روی خبری بر می گشتم با مردمی برخورد می کردم که عمدتا می گفتند از خاکمان دفاع می کنیم و به نظرم به این مردمی که برای صیانت از نام خلیح فارس امده اند نمی توان هیچ خرده ای گرفت اما این تجمع بعد دیگری دارد و آن اینکه آیا ما برای صیانت از خاکمان باید منتظر جریان سازی خبری شبکه های ماهواره ای باشیم و چرا در این دو سال و اندی که این همه جعل و تحریف صورت گرفت صدای هیچ کس در نیامد ؟ در طول این سال های گذشته هر زمان که شبکه های خبری را می بینم به این موضوع فکر می کنم که به دلیل محدود کردن فضای اطل رسانی داخل کشور رسانه های خارجی چه ها که نمی کنن . این موضوع که ما باید پای خلیج فارس بیستیم به نظرمن یک بحث است و ایتکه با شانتاژکاری دو تا شبه رسانه و شبکه مزخرف که توسط چهار تا آدمی که سرشان به تنشان نمی ارزه اداره می شه بیاییم و شعار بدهیم بحث دیگری است. من اینطوری احساس حقارت و حماقت می کنم. به نظرم جامعه ما به اندازه ای آگاه هست که خودش درباره مسایل خودش تصمیم بگیره اما زمانی که ما با سخت گیری های بی مورد ، تحمل ناپذیری های شدید و انحصاری کردن و تک صدایی کردن جریان اطلاع رسانی ناخواسته آنها را به رسانه ها بی اعتماد می کنیم به هر حال روزی هم باید شاهد این جریان باشیم .این مسوولیت همه ماست که از میراث تاریخی و فرهنگی مان دفاع کنیم و همین کار را هم می کنیم اما دلم می خواد این شور وطن پرستی و احترام به ارزش های ملی را خودمان در خودمان برانگیزیم . شوری که در همه ما بوده و هست بدون نیاز به تحریک های خارجی.

تجمع اعتراض آمیز مقابل سفارت امارات

زودرنجی سایت فردا

2008-05-23T14:22:00.000+04:30

یکی از سایت هایی که مرور مطالب و خبرهای آن در برنامه روزانه من دنبال می شود. سایت خبری فرداست . البته این خبری بودن را نباید با جنس خبری بودن خبرگزاری ها مانند خبرگزاری ایسنا مقایسه کرد. این سایت در واقع با الگوبرداری از سایت پر بیننده بازتاب یعنی تابناک امروز راه اندازی شده است و تا جایی که من اطلاع دارم توسط نزدیکان دکتر قالیباف و بیش از همه مرتضی طلایی اداره می شود. گردآوری خبرهای خواندنی از سایت های گوناگون و نیز انتشار برخی حاشیه های سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی به نظر من مهمترین جاذبه اینگونه سایت هاست. با این وجود به این مشخصه باید شایعه پراکنی ، سطحی انگاری و نیز گاها انتشار خبرهای غیر موثق را افزود.
در هفته ای که گذشت دو خبر درباره رسانه های اصلاح طلبان در سایت فردا منتشر شد ، یکی تحلیلی در ارتباط با فعالیت هفته نامه شهروند امروز و دیگری در ارتباط با روزنامه کارگزاران . هر دو رسانه به نوعی با کمک نزدیک به حزب کارگزاران سازندگی اداره می شوند شهروند امروز با برخی حمایت های مالی و سرمایه گذاری چهره های نزدیک به این حزب و کارگزاران هم که کلا ارگان این حزب است.سایت فردا هفته نامه شهروند امروز را به دلیل انتشار مصاحبه های جهت دار مورد انتقاد قرار داده است. نویسنده مطلب شهروند امروز با استناد به برخی مصاحبه های فرهنگی این هفته نامه نسبت به پرسش های سیاسی مصاحبه کنندگان از مصاحبه شوندگان که چهره های فرهنگی و هنری هستند انتقاد کرده و نتیجه گرفته که این هفته نامه به طور هدفمند نوعی جریان سازی سیاسی انتخاباتی را هدایت می کند و تاکید کرده این در حالی است که کارشناسان فرهنگی همواره بر عدم نگاه سیاسی به موضوعات فرهنگی و علمی تاکید داشته و تسری دادن درگیری‌های حزبی و گروهی در تفکرات علمی و گروه‌های فرهنگی هنری را به شدت مضر ارزیابی می‌کنند.
در مطلب مربوط به روزنامه کارگزاران هم نویسنده با استناد به گزارش اخیر این روزنامه در ارتباط با حضور شهردار تهران در انتخابات آتی ریاست جمهوری که در واقع گمانه زنی هایی را در این باره مطرح کرده بود واکنش نشان داده است.
در مورد مطالب هفته نامه شهروند امروز ، به نظر می رسد رویکرد و جهت گیری مطلب منصفانه نبوده و تحلیلی خام را ارائه کرده است چرا که اساس فعالیت رسانه نقادی است. از سوی دیگر ادعای عملکرد سیاسی و پسندیده نبودن رویکرد های سیاسی در حوزه های علمی و فرهنگی از جانب رسانه و در واقع سایتی مطرح می شود که خود ماهیتا با رویکردهای سیاسی شکل گرفته است.شاید گاهی فراموش می کنیمکه اساس کار رسانه ای نقادی ، پرسشگری و حتی جریان سازی در جامعه است و چنین رویکرد هایی تحمل ناپذیری های ما را در برابر این نقادی که زیر بار همه فشار ها و شرایط خاص روزنامه نگاری ایران نفس زنان در نشریه ای مانند شهروند امروز دنبال می شود را نشان می دهد. هر زمان که شهروند امروز را می خوانم به یاد پیام امروز ، گردون و کیان می افتم و فکر می کنم چقدر خوب بود که روزنامه نگاری ما ده ها مجله مانند شهروند امروز داشت .
مطلب روزنامه کارگزاران را در همان روز انتشار خواندم . تیتر مطلب این بود که اصولگرای مزاحم می آید و منظور به شهردار تهران و احتمال حضور وی در انتخابات دوره بعدی ریاست جمهوری بود. البته تیتری که کنار عکس نشسته بود موضع تندی را در این باره به مخاطب القا می کرد و شاید نوعی موضع گیری منفی پنهان را . با این همه مطلب و گزارش مذکور به اندازه این تیتر تند نبود. هر چه هست فارغ از این خبر یا خبرهای دیگر به نظرم در سالی که در راه است جریان های خبری مشابه زیادی در مورد شهردار تهران و نیز دیگر افرادی که به نوعی بیم حضورشان در انتخابات می رود به راه می افتد شاید همه این جریان را مطبوعات هدایت نکنند و نیز سایت ها و وبلاگ ها. دیروز فکر می کردم این نوع واکنش نشان دادن به انتقادات در شرایطی که هنوز راهی طولانی و پر مخاطره تا انتخابات در پیش داریم برای کسانی که می خواهند در دوره بعد حرفی برای گفتن داشته باشند خیلی خام و نسنجیده است. زمان برگزاری انتخابات دوره قبل درست به خاطرم هست که چه هجمه هایی که به احمدی نژاد وارد نمی شد ، چه تخریب هایی و چه طنز ها و داستان هایی که دست به دست بین مردم نمی گشت.او حتی زمانی که شهردار تهران بود به مراتب با حجم بیشتری از انتقادات در روزنامه ها مواجه بود روزی نبود که یکی از روزنامه ها شهرداری را به واسطه فعالیت های مختلف در کانون نقد های تند و تیز قرار ندهند نقد هایی از جنس همین انتقاداتی که این روزها به دولت وارد می شود. هدف از ذکر این پیشینه حمایت از شهردار سابق تهران یا دولت فعلی نیست می خواهم بگویم برای جلب افکار عمومی و جا انداختن این تلقی که هر کسی یا هر نهادی کارآمد، تواناو تاثیر گذار است حتما نبایداز همه رسانه ها خواست که مثبت بنویسند و بعد هم در برابر هر نقدی برآشفت و موضع گیری کرد.به نظرم مهمتر این است که چگونه این فضا مدیریت شود. اتفاقا گاهی همین انتقادهاست که کارساز می شود.همانطور که در زمان شهردار سابق تهران این اتفاق افتاد.
و آخر اینکه اینقدر آسان به این مطبوعات بی دفاع و شکننده این مملکت حمله ور نشویم که اگر بنا باشد خبرنگاران و روزنامه نگاران ما آسوده نوشتن را پیشه کنند وانگیزه ، قدرت و جرات طرح پرسش های کلیدی نداشته باشند همانا بهتر که قلم را ببوسند و قید نوشتن بزنند که :

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است

نظام جامع روزنامه نگاری

2008-05-19T21:31:00.000+04:30

دو روز پیش خبری را در یکی از روزنامه ها خواندم به نقل از وزیر ارشاد . خبر کوتاه بود و طبق روال مرسوم این روزهای روزنامه نگاری ناقص. به این ترتیب که وزیر از تصویب طرح جامع روزنامه نگاری در آینده نزدیک خبر داده بود اما در خبر هیچ اشاره ای به جزییات این طرح نشده بود. از آنجا که تولید مطالب از یک سو و پرسشگری از سوی دیگر به کیمیای روزنامه نگاری امروز ایران تبدیل شده تلاش های من برای دریافت اطلاعات بیشتری در مورد این طرح جامع بی نتیجه ماند و هرجایی که به خبری در مورد این طرح جامع برخورد کردم همان نسخه ای بود که خوانده بودم البته با جملاتی پس و پیش و همچنان ناقص.
امروز فرصتی شد که یکی از مدیران سابق وزارت ارشاد را ببینم که اتفاقا دستی هم در مطبوعات دارد او هم مانند ما بی خبر بود از این طرح جامع و می گفت نمی دانم این طرح جامع بخشی از همان طرح های زمان خاتمی است یا طرح جدیدی است.
خبرنگار گروه گزارش تهران امروز هم که بنا بوده در این باره با وزارت ارشاد تماس بگیرد هنوز اطلاعات تازه ای کسب نکرده . امروز صبح می پرسیدم این ماجرای نظام جامع روزنامه نگاری چی شد ؟ پرسیدی ؟ گفت : دو روزه که دارم وزارت ارشاد را می گیرم جواب نمی دهند . به نظرم منظورش از دو روز ، دو بار در این دو روز گذشته بود :)
هر چه هست به نظرم نظام جامعی که در باره روزنامه نگاری در این دولت به تصویب برسد واقعا نگران کننده است. اگر از جزییات این نظام جامع خبردار شدید ما را هم خبر کنید.

از میان خبرها و اظهارنظرهای مسوولان در سالی که گذشت

2008-05-17T18:51:00.000+04:30

سردار رادان: "قرار گرفتن چکمه بر روی شلوار به دلیل نشان دادن بخشی از برجستگی مصادیق شرع است و تبرج به حساب می آید."
آیتالله جوادی آملی: "دانشمندان فیزیک، شیمی، بارانشناسی و زمین شناسی بدون پسوند اسلامی نفهمند."
حسنی: "اگر فرد مشرکی را وقتی فهمیدیم که واقعاً مشرک شده، باید او رابسوزانیم؛ اگر با گلوله هم بود اشکالی ندارد."

امام جمعه یکی از شهرها : "گرانی خانه باعث شد جوان پاک ما به جای مسکن، دوست دختر و دوست پسر بگیرند."
رییس دانشگاه الزهرا: "بدحجابی زنان موجب فعال شدن غده هیپوفیز مردان در تولید مثل میشود."
قرائتی: "ما آخوندها همیشه مثل گاز اشک آور عمل می کنیم؛ فقط بلدیم گریه مردم را در آوریم."
احمدی نژاد: "ما یک کشور آزاد هستیم.
سید حسین مرعشی: "احمدی نژاد نه فقط معجزه هزاره سوم، که معجزه هزاره چهارم هم هست."
امام جمعه تبریز: "علت زلزله اخیر تبریز، اظهارات اعلمی نماینده تبریز در مورد سیدالشهدا بود."
آیت الله خزعلی: "حجاب موجب بالا رفتن معدل دانشجویان میشود."
احمدی نژاد: "در ایران همجنسگرا نداریم."
احمدی نژاد: "ایران قدرت اول جهان است."
وزیر مسکن: "ساکنان شهرهای بزرگ امیدی به خانه دار شدن نداشته باشند."
احمدی نژاد: نفت را سر سفره مردم می آوریم، … بعد از انتخابات: "نفت خوردنی نیست که سر سفره ها بیاوریم."
الهام، سخنگوی (وقت) دولت: "نفت را سر سفره مردم نمی آوریم، بوی بد می دهد."

مسئولین نیروی انتظامی در ملاقات با یک گروه از وزارت کشور آلمان آمادگی خود را برای تامین امنیت بازیهای جام جهانی (در آلمان) اعلام کردند.
اسماعیل ططری، نماینده سابق کرمانشاه: "آلمانی ها اگر بشر بودند یک زن رقاص رئیسشان نمی شد."
احمدی نژاد: " اینها …. به اندازه بزغاله هم از دنیا فهم و شعور ندارند."
علی لاریجانی در جریان رسیدگی به پرونده هسته ای ایران: "با شکلات راضی نمی شویم."
لاله افتخاری، نماینده مجلس شورای اسلامی: "در سرزمین اسلامی نباید یک مریض زن بدست نامحرم مداوا شود."
شکراله عطارزاده، نماینده مجلس هفتم: "کوندالیزا رایس یک پیر دختر امریکایی ولگرد است که ناکامی های جنسی وی موجب عقده شده است."
سخنگوی دولت، پس از تصویب لایحه بودجه: "دولت مسئول گرانیهای سال آینده نخواهد بود."
وزیر کشور (در مورد انتخابات): " آنقدر که به فکر آفتابه لگن هستیم به فکر تقویت محتوای برنامه ها نیستیم."
احمدی نژاد: "امریکا به ایران حمله نمی کند چون من مهندسم و مسائل را تحلیل می کنم."
احمدی نژاد: "یه دختر بچه دو ساله … زبونشنون اسپانیولیه .. یه نیگاه کرد به من، گفت: "این محموده ، این محموده."
احمدی نژاد: "یکی از شخصیتهای شرق آسیا، از مسئولین درجه یک اومد به دیدن ما ..خلاصه حرفش این بود که اومده بود زنبیلش رو بذاره تو صف بگه ما مشتری شما هستیم."
احمدی نژاد: "دختر ۱۶ ساله ای در خونه شون انرژی هسته ای را کشف کرده."
حجت الاسلام و المسلمین مهدی پور، محقق و پژوهشگر مهدویت: "رواج بی بندو باری در یک جامعه باعث بروز زلزله می گردد."

یک روز تلخ

2008-05-12T19:10:00.000+04:30

امروز از آن روزهای کشنده بود با دغدغه های فرسایشی . سه اتفاق و رویداد پی در پی هر سه دردناک ، هر سه تکان دهنده و هر سه نا امید کننده .
1.صبح روایت های ناگفتنی از مخدوش شدن شدید حریم خصوصی آدم ها شنیدم از پیگیری ها و تعقیب ها از شکننده بودن حریم شخصی ما آدم ها و بی حد و مرز بودن اختیارات دیگران برای شکستن آن .

2.به روزنامه که رسیدم خبرنگار گروه از امضای قراردادهای کاری امسال خبر داد. با تغییرات روزنامه همه نگران وضعیت آینده بودند. اما پسوند صحبت های همکارم که خبر از قراردادهای سه ماه می داد تلخی دیگری را بر رویدادهای امروز افزود. می ایستم پشت میز تحریریه و به این عملکرد توهین آمیز در حق خبرنگاران روزنامه خرده می گیرم اما به چه کسی ؟ حتی نمی دانم که در این روزنامه باید حرفم را به چه کسی بزنم؟ می گویم به جای سه ماه ، ماه به ماه با ما قرارداد ببندید ، یا هفته به هفته اصلا روزمزد به ما حقوق بدهید.دیواری که از دیوار ما کوتاه تر نیست. تنها دوستان روزنامه نگار می فهمند که قرار گرفتن در چنین شرایطی و مواجه شدن با برخورد آدم هایی که ما روزنامه نگاران تنها ابزاری برای تحقق اهدافشان هستیم چقدر دردناک است .موضوع اصلی این قرارداد سه ماه نیست دردآور این است ما به وضعیتی افتادیم که هر کسی در هر مقامی حتی در مقام یک کارمند اداری جز می تواند هر تصمیمی برای ما بگیرد و با هر شیوه ای که می تواند ما را تحقیر کند.امروز مدام از خودم می پرسیدم این همه ما از درد آدم ها می نویسیم ، چه کسی داستان دردهای ما را می نویسد ؟ این همه از لزوم برخوداری اقشار مختلف از بیمه و خدمات و هزار حق دیگر می نویسیم این همه از حق این گروه و ان گروه و هزار قشر و جریان دفاع می کنیم ، چه کسی از حق ما دفاع می کند ؟ هیچکس.

3. تردید هایم در مورد مهاجرت یکی از دوستان روزنامه نگار به واقعیت نزدیک شد و امروز شنیدم که اوهم همین روزها می رود.این خبر سوم تمام انرژی امروز من و این انگیزه هایی که این روزها خیلی سخت در حال نگهداریشان هستم تا به باد نرود را دود کرد.خبر مهاجرت او مثل خبر مهاجرت دیگر دوستانی مانند او کم نظیر و دوست داشتنی، تکان دهنده و دردآور بود.رفتن آدم هایی چون او دردآور است درد آور چون پیرامون ما هر روز از انگیزه ها و آدم هایی که به شرافت و صداقتشان ایمان داشتیم خالی تر می شود و تکان دهنده چون در برابر این مهاجرت های از سر اضطرار ، سرخوردگی و ناامیدی دغدغه ای نیست . نخبگان و افرادی که هر کدام می توانستند ایران ما راحتی گامی کوچک اما تاثیرگذار به سوی رشد و پیشرفت و تولید نیروهای با انگیزه و مولد نزدیک کنند. آنها می روند و دست های ما برای آبادانی این سرزمین هر روز تهی تر می شود و در برابر این همه هیچ دغدغه ای نیست و انگار نه که جامعه اینقدر سرخورده و اینقدر خسته و اینقدر نا امید است.دلم برای سرزمینم ، برای روزنامه نگاری . دلم برای همه نداشته هایمان می سوزد. ما مستحق این تلخی ها نیستیم .

...

2008-05-10T17:08:00.000+04:30

هوای روی تو دارم نمی گذارندم
مگر به کوی تو این ابرها ببارندم
.
مرا که مست توام این خمار خواهد کشت
نگاه کن که به دست که می سپارندم
.
مگر در این شب دیر انتظار عاشق کش
به وعده های وصال تو زنده دارندم
.
نمی خورد غم ایام و جای رنجش نیست
هزار شکر که بی غم نمی گذارندم
.
چه باک اگر به دل بی غمان نبردم راه
غم شکسته دلانم که می گسارندم
.
چه جای خواب که هر شب محصلان فراق
خیال روی تو بر دیده می گمارندم

هوشنگ ابتهاج

گزارش های ذهنی

2008-05-09T23:12:00.000+04:30

مثل همه روزهای گذشته از ساعت 11 صبح در جستجوی خبرهای تازه از این سایت به آن سایت می گشتم تا رسیدم به صفحه اجتماعی خبرگزاری مهر . خبر یک درباره امنیت زنان در جامعه بود.ابتدا عنوان مطلب : ضرورت حضور گسترده تر پلیس : امنیت زنان ، امنیت جامعه است نظرم را جلب کرد و بعد عکس مطلب که یک زن با روبنده قرمز را نشان می داد.
فارغ از این عکس و تیتر واقعا دلم می خواهد این خبر را که از صبح تا شب ( یعنی الان که دارم این وبلاگ را می نوسیم) خبر تاپ خبرگزاری مهر بوده را بخوانید.نمی دانم واقعا کسی که این گزارش را نوشته در کجا و تحت نظارت و اموزه های چه کسی روزنامه نگاری یاد گرفته است. گزارش در مورد سلامت روانی زنان و امنیت زنان در جامعه است اما شما در تمام خطوط و سطرهای این مطلب یک مصاحبه کارشناسی نمی بینید بلکه همه انچه در این خبر تاپ خبرگزاری مهر امده لفاظی ها و سخن پردازی های خبرنگاری است که ادبیات و اظهارنظرهایش که نزدیک به اظهار نظرهای متداول در مکالمات رانندگان تاکسی است نشان از کم سوادی مفرط او دارد.آنقدر که تامین سلامت روانی زنان را به حضور گسترده تر پلیس در جامعه نسبت می دهد.
من علاقه های افراطی و حتی غیر افراطی فمنیستی ندارم و به مسایل حوزه زنان هم همان اندازه علاقه مندم که به مباحث حوزه تخصصی روزنامه نگاری و حتی شاید به مراتب کمتر اما امروز دیدن این خبر به واقع تا ساعت ها ذهنم را مشغول کرد به چند علت :
1. خبرنگاران کم سواد چه بلایی سر روزنامه نگاری ما می آورند و همچنین خبرگزاری هایی که توسط مدیران اینچنینی اما با ادعاهای بزرگ و تولیدات اینچنین بی محتوا و آسیب زا اداره می شوند ؟
2. این خبر به دلیل تحریریه های غیر فعال روزنامه ها و نیز حضور گزینشگران خبر که تجربه کافی در گزینشگری ندارند صبح فردا با همین تحلیل های غلط در روزنامه ها منتشر می شود و البته ممکن است خبرنگار آن به دلیل نوشتن همین جمله های بی سر و ته نشان نفر اول رشته گزارش خبری را هم در یکی از جشنواره های نیروی انتظامی از آن خود کند !

3.دبیری که این خبر(البته این خبر هم نیست ، یادداشت هم نیست ، گزارش خبری هم نیست و من واقعا نمی دونم که این چه قالب مطبوعاتی جدیدی است که تولید شده) را با این تیتر و عکس رد کرده و دبیر تحریریه ای که این مطلب را به مثابه افتخاری (نه که مطلب خیلی خواندنی و تخصصی و کارشناسی است با چند تا سوتیتر هم کار شده که مخاطب بیشتر لذت ببرد) از صبح تا شام به عنوان خبر یک خبرگزاری روی صفحه سایت نگاه داشته واقعا با چه تحلیلی این کار را کرده است ؟ اگر بناست موضوع محدودیت برای زنان را تبلیغ کنند که این مطلب با ضعف ساختاری و محتوایی توان چنین جریان سازی را ندارد و اگر چنین نیست که این مطلب فاقد هرگونه ارزش خبری برای قرار گرفتن در صدر مطالب یک خبرگزاری آن هم از صبح ( دست کم از ساعت 11 صبح) تا شب است!
4.کاش برای نوشتن مطالبی که در حد دانش و تخصص مانیست اینقدر زود پیش قدم نشویم و پریشان گویی های ذهنی مان را در اوراق چرک نویس ذهن نگه داریم .
5.بیچاره ما که مخاطب این خبرگزاری هاییم و بیچاره مخاطبانی که مخاطب این نوع مطالب بی سر و ته خبرگزاری ها در روزنامه ها هستند.
6. هی ناله کنید که چرا هیچکس روزنامه نمی خواند، با این خبرنویسان و این خبرها ؟
7. با دیدن این مطالب آدم از خبرنگار بودن خودش خجالت می کشد
8. به این ها می گویند گزارش های ذهنی . بنشین پشت میز تحریریه(بخوانید اداره) و هی بنویس.

آقای وزیر چشمتان روشنتر!

2008-05-06T16:56:00.000+04:30

زمانی که کتاب دلبرکان غمگین مارکز را می خواندم به این فکر می کردم که اگر این کتاب در زمان دولت اصلاحات موفق می شد مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را بگیرد و روانه بازار شود ، چه اتفاقی می افتاد ؟
آیا در آن زمان یاران غار آقای صفار هرندی در روزنامه کیهان و در واقع باید گفت خود ایشان می توانستند بپذیرند که دادن مجوز انتشار به چنین کتابی می تواند ناشی از اشتباهات سهوی باشد یا دولت و وزارت ارشاد و به کل جریان اصلاحات را به توپ می بستند و بدترین تخریب ها را متوجه باعث و بانیان آن می کردند ؟ و روشن است چه ها که نمی کردند.احتمالا همه کفن پوش روبروی وزارت ارشاد تحصن می کردند و تا وزیر را از آن بالا پایین نمی آوردند ول کن ماجرا نبودند و کمترین فشار تهدید به استیضاح و این حرف ها بود.
امروز که خبر انتشار و توزیع کتاب هایی حاوی توهین امیز در مورد پیامبر اکرم (ص) را دیدم یاد همان روز و همین پرسش افتادم .
همین است دیگر. فقط مشکل اینجاست که ما اینطرف گود کسی را مانند آقای شریعتمداری نداریم که اینجور مواقع به درد بخور باشد :)

شهروند امروز

2008-05-05T20:41:00.000+04:30

شماره های اخیر شهروند امروز برایم از همیشه جذاب تر شده است به نظرم نشریه در انتخاب سوژه ها رویکرد متنوع تری را در پیش گرفته و مطالب به همین خواندنی تر شده و می تواند طیف وسیع تری از مخاطبان را مورد توجه قرار بدهد البته هنوز معتقدم رویکردهای اجتماعی مجله خیلی ضعیف است و می توانند با تقویت این بخش و البته اضافه کردن بخش های دیگر مجله را به مراتب خواندنی تر کنند. به هر حال شماره آخر شهروند را حتما توصیه می کنم برای خواندن . دلم می خواست دنیای روزنامه نگاری ما ده ها مجله مثل شهروند امروز داشت و ده ها روزنامه مثل شرق و هم میهن حتی خیلی بهتر. فکر کنید دراین عرصه رقابتی بین این مجله ها چقدر روزنامه نگاری ما رشد می کرد چه روزنامه نگارانی که در این عرصه کارآزموده می شدند چه فضای گفت و شنودی پدید می آمد و ما چقدر روزنامه نگاران خوشبختی می شدیم !

خاتمی

2008-05-04T20:20:00.000+04:30

نمی فهمم که چرا همه امیدوارند که خاتمی بیاید ؟

من هوای تازه می خواهم . حرف های تازه و از همه مهتر یک سیاستمدار روشنفکر نه یک روشنفکر سیاستمدار.

سخن از زبان ما می گویی

2008-05-03T16:01:00.000+04:30

یادداشت امروز قوچانی در روزنامه کارگزاران به مناسبت روزجهانی آزادی مطبوعات به حق خواندنی است . برای من که مدت هاست به چگونه ماندن و تاب آوردن در حرفه روزنامه نگاری فکر می کنم و برای همه ماهایی که روزنامه نگاری را نه با ایده آل های دست نیافتنی که با هدف های متعالی آغاز کردیم و در میانه راه در تندباد توقیف ها و تحقیرها هر روز بر دشواری مسیرمان برای تحقق این هدف ها افزوده شد، این یادداشت نکته های خواندنی بسیار دارد؛ هرچند که تلخ است و پر سوز .
زمانی که در خبرگزاری میراث فرهنگی کار می کردم برای ویژه نامه نمایشگاه مطبوعات به پیشنهاد دکتر نمکدوست که در آن زمان سردبیر این خبرگزاری بود بنا شد سلسله یادداشت هایی را از روزنامه نگاران پیر و جوان درباره چگونه روزنامه نگار شدنشان بگیریم . به واقع کار ماندگاری و جالبی بود هر چند که به دلیل سرعت کار در خبرگزاری و فوریت برنامه های خبری متناسب با نمایشگاه کتاب نشد که این کار در قالب یک پکیج قوی تر تکمیل شود.
آن زمان هر یک از خبرنگاران به تناسب حوزه های خبری یادداشت هایی را از روزنامه نگاران نسل های اول ، دوم و حتی سوم درباره چگونه روزنامه نگار شدنشان می گرفتند. این یادداشت ها نشان می دادند که چقدر بین نسل اول روزنامه نگاری و نسل سوم که ما هستیم اختلاف و شکاف های آشکاری وجود دارد.با همه نامهربانی که روزنامه نگاری ایران در طول تاریخ متحمل شده انها به مراتب از ما امیدوارترند.
یادداشت امروز قوچانی در مورد مصائب و دشواری های حرفه روزنامه نگاری در ایران گویای واقعیت های تلخ روزنامه نگاری امروز ماست. روزنامه نگاری که از فردای خود هیچ خبر ندارند ، روزنامه نگارانی که در تند باد توقیف ها و تحقیرها اتحاد صنفیشان را هم از دست داده اند ، روزنامه نگارانی که برای گذران هر روزه زندگی و تامین حداقل هزینه های زندگی به چه کنم چه کنم افتاده اند ، روزنامه نگارانی که مهاجرت کرده اند و جور دیگر با سختی های زندگی در غربت مواجه اند و روزنامه نگارانی که اینجا در میان دیوراهایی که هر روز بلند تر و به هم نزدیک تر می شوند ، آرمان ها و آرزوهایشان را بر باد رفته می بینند. خاطرم هست در یادداشت های روزنامه نگاران نسل اول خبرگزاری یک اشتراک معنایی وجود داشت و ان اینکه همه آنها از اینکه روزنامه نگار شدن راضی بودند و تاکید می کردند روزنامه نگار می مانند اما این روزها پیرامون من پر است از دوستان روزنامه نگار خوش فکر ، خوش قلم و با سوادی که برای روزنامه نگار ماندن بسیار دچار تردیدند . بسیاری در اندیشه رفتن و مهاجرت بسیاری سرخورده ازآرمان های دست نیافتنی و بسیاری نیز پشیمان از راهی که آمده اند دچار روزمرگی ها شدند و انگشت شمارند کسانی که هنوز می توان با آنها از انگیزه ها و امیدها برای روزنامه نگاری فردا گفت .چقدر دلگیر کننده است این روزها که هر روز خبری از تلخی های روزنامه نگاری هست : توقیف ها ، لغو امتیازها و بیکاری ها.

من و کلبه ام

2008-05-02T21:57:00.000+04:30

وبلاگ کلبه جایی است برای نوشتن،جایی برای تلاقی دیدگاه هایمان و شاید نقد شدن های گاه به گاه.جایی برای عبور از مرزها وخط قرمز هایی که در صفحات کاغذی روزنامه دور ما را خطی کشیده اند ممتد .تا پیش از این زمان فکر می کردم زمانی اگر بخواهم دوباره دستی ببرم و پس از سال ها دوری از این فضا ، وبلاگی بنویسم حتما وبلاگی تخصصی با موضوعی که سالهاست دغدغه اش رهایم نکرده - روزنامه نگاری - راه اندازی می کنم این روزها اما آنقدر در موانع ، دشواری های این حرفه کم طاقت شدم و از نامهربانی هایی که در حق روزنامه نگاری ایران روامی دارند آزرده ام که می خواهم این وبکده پنجره ای باشد به روایت جذاب زندگی نه دغدغه های مدام و گلایه های مکرر از نداشته ها و مصائب این حرفه. هر چند که دنیای کوچک من در این کلبه بی تردید از دنیای پرمساله روزنامه نگاری و در نگاه کلی رسانه های ما در ایران جدا نخواهد بود که ما را راهی جز این نیست.