سلام ؟چطوری ؟ خوبی ؟ الان کجایی ؟
تا به حال دقت کرده اید که ما روزنامه نگاران بعد از احوال پرسی اولین سوالی که از هم می پرسیم این است که «خوب الان کجایی؟» ..... و اغلب می شنویم که خوب این روزنامه که تعطیل شد،رفتم فلان روزنامه آن راهم لغو امتیاز کردند، بنابراین الان صبح ها بیکارم ، عصرها هم دنبال کار می گردم !

هر بار که این پرسش را می شنوم نام و سابقه تلخ همه روزنامه هایی که دوستشان داشتم و آرزو می کردم یکصدساله شوند در مغزم رژه می رود،همه دردهای صنفی و ملالت های دوستانم را به خاطرم می آورد و هر بار به آرزوهای انباشته شده ای فکر می کنم که همینطور مانده اند یک گوشه، من گرد و غبارشان را می تکانم و می گویم زنده بمانید،درست می شود اما می شود؟